Өнгөрсөн нь утаа мэт сарнитугай

Дүүгийнхээ асуултад Фан Юань хариулсангүй, өглөөний цайгаа үргэлжлүүлэн идэв. Тэр дүүгийнхээ зан чанарыг андахгүй мэддэг байлаа. Фан Жэн тэвчээртэй хүн биш.

Бодсоноор болов. Ах нь өөрийг нь агаар мэт тоохгүй, нүд ч ирмэхгүй байхыг хараад Фан Жэн дараагийн агшинд дургүйцлээр дүүрэн дуугаар:

"Ах аа, та Шэнь Цуйд юу хийчихэв ээ? Өчигдөр таны өрөөнөөс гарснаас хойш тэр болгон уйлсаар л байна. Би аргадах гэсэн чинь бүр ч их уйлсан," гэв.

Фан Юань царай хувиралгүйгээр дүү рүүгээ өндийн харав. Фан Жэн хөмсгөө зангидан, ах руугаа ширтсээр хариу хүлээв.

Уур амьсгал улам чангарав.

Гэвч Фан Юань түүн рүү ганц агшин л харснаа, толгойгоо дахин бөхийлгөн идсээр байв.

Дүү Фан Жэн тэр дороо сандрав. Фан Юанийн энэ байдал өөрийг нь ил тод басамжилж буй нь тодорхой. Ичиж, бухимдсандаа тэр ширээ алгадан, чанга дуугаар хашгирав:

"Гу Юэ Фан Юань, та яаж ингэж чадаж байна аа! Шэнь Цуй зарц хүүхэн байж танд олон жил үйлчилсэн, танд хэр эелдэг, хэр халамжтай байсныг нь би өөрийн нүдээр харсан. Тийм ээ, та төөрөлдөж байгааг чинь би мэднэ, сэтгэл тань унасныг ойлгож байна. Та ердөө C зэрэглэлийн авьяастай л байж. Гэхдээ өөрийн азгүйтлээс болж бусдад уураа гаргаж болно гэсэн үг биш шүү дээ. Энэ чинь түүнд шударга бус байна!"

Түүнийг үгээ дуусгаж амжаагүй байхад Фан Юань босож, гараа гэнэт өргөв.

Шал!

Хүчтэй чангаар пижигнэн, Фан Жэний хацар дээр алга буув.

Фан Жэн баруун хацраа дарсаар хоёр алхам ухарч, нүүр нь цочролоор дүүрэв.

"Дэмий амьтан, чи төрсөн ахтайгаа ямар аясаар ярьж байгаа юм бэ?! Тэр Шэнь Цуй ердөө л нэг зарц. Тийм доорд хүүхний төлөө чи намайг ах чинь гэдгийг мартчихав уу?" гэж Фан Юань намуухан дуугаар зэмлэв.

Фан Жэн эцэст нь ухаан оров. Нүүрэн дээрх хорсох өвдөлт мэдрэлээр нь давалгаалан тархав. Тэр нүдээ бүлтийлгэн, амьсгаа давчдан итгэж ядан:

"Ах аа, та намайг цохичихлоо? Намайг бага байхаас том болтол та хэзээ ч над гар хүрч байгаагүй! Тийм ээ, би A зэрэглэлийн авьяастай гэж тогтоогдсон, та C зэрэглэлийнх. Гэхдээ та намайг буруутгаж чадахгүй, энэ бүхэн тэнгэрийн заяа шүү дээ…" гэв.

Шал!

Фан Жэн үгээ дуусгаагүй байхад Фан Юань гарынхаа араар түүнийг дахин алгадав.

Фан Жэн хоёр гараараа хоёр хацраа дарж, мэл гайхан хөших нь тэр.

"Гэнэн тэнэг, санаж байна уу! Багаас өнөөг хүртэл би чамайг яаж асарсан билээ? Эцэг эх маань нас бараад бидний амьдрал хэцүү байлаа. Шинэ жилээр авга эгч, авга ах хоёр биднийг хоёуланг нь ганцхан шинэ дээл өгсөн, би түүнийг өмссөн үү? Хэнд өмсгөсөн бэ? Чамайг бага байхад чихэрлэг будаа идэх дуртай байсан, би гал тогоонд өдөр бүр чамд нэг аяга нэмж чанахыг захидаг байлаа. Бусад чамайг дээрэлхэхэд хэн чамайг гэрт авчирдаг байсан бэ? Бусад олон зүйлийг бүр ярих ч хэрэггүй. Харин одоо чи нэг шивэгчний төлөө над руу ингэж ярьж, намайг байцаахаар ирэв үү?"

Фан Жэний нүүр улайв. Уруул нь чичирч, ичиж бухимдан, гайхаж уурлан байсан ч эсэргүүцэх ганц ч үг хэлж чадсангүй.

Учир нь Фан Юанийн хэлсэн бүхэн үнэн байлаа!

"Яахав," гэж Фан Юань ёжтойгоор мишээв. "Чи төрсөн эцэг эхээ хүртэл орхиж, өөр хүмүүсийг эцэг эх гэж хүлээн зөвшөөрсөн юм чинь, ердөө ах чинь болох би чамд ямар ач холбогдолтой байх билээ?"

"Ах аа, та яаж ингэж хэлж чадаж байна. Намайг багаасаа гэр бүлийн дулааныг үргэлж хүсэн мөрөөддөг байсныг та мэднэ шүү дээ, би…" гэж Фан Жэн даруй тайлбарлах гэв.

Фан Юань гараа даллан түүний үгийг таслав:

"Өнөөдрөөс эхлэн чи миний дүү биш, би ч чиний ах биш."

"Ах аа!" Фан Жэн гайхаж, дахиад нэг юм хэлэхээр амаа ангайв.

Энэ үед Фан Юань ярив:

"Чи Шэнь Цуйд дуртай биз дээ? Санаа бүү зов, би түүнд юу ч хийгээгүй. Тэр онгон хэвээрээ, хөндөгдөөгүй ариун. Надад зургаан Анхдагч Чулуу өг, тэгвэл би түүнийг чамд шилжүүлнэ. Өнөөдрөөс эхлэн тэр чиний хувийн шивэгчин болог."

"Ах аа, та яагаад…" Дотоод бодлоо ингэж гэнэт ил задлуулсанд Фан Жэн сандран, бэлтгэлгүй байгаагаа мэдрэв.

Гэвч зэрэгцээд сэтгэл нь амарлаа. Хамгийн их санаа зовж байсан зүйл нь болоогүй аж.

Саяхан нэгэн шөнө Шэнь Цуй түүнд өөрийн биеэр үйлчилж, угааж өгсөн юм.

Онцгой юу ч болоогүй ч Фан Жэн тэр шөнийн зөөлөн дулааныг огт мартаж чадахгүй байв. Шэнь Цуйг бодох бүрдээ тэр түүний уран гар, зөөлөн улаан уруулыг санаж, зүрх нь дэлсэх болжээ.

Залуу насны чин сэтгэлийн хайр хэдийнэ залуу эрийн цээжинд үр суулгаж, ургаж эхэлсэн байв.

Тийм болохоор өчигдөр орой Шэнь Цуйн хачин байдлыг сонсмогц зүрхэнд нь уур бадран асав. Тэр Сарны Гэрлийн Гугаа боловсруулахаа тэр дороо орхиж, Фан Юанийг олохоор тосгоныг бүхэлд нь онгичин, хариуцлага нэхэхээр иржээ.

Фан Жэн хариулахгүй байхыг хараад Фан Юань хөмсгөө зангидан:

"Хайр гэдэг ердийн зүйл, илүү шулуун бай. Нуух ямар ч хэрэггүй. Мэдээж, солилцохыг хүсэхгүй бол бас болно," гэв.

Фан Жэн тэр дороо яаран:

"Солилцоно! Яагаад солилцохгүй гэж. Гэхдээ надад байгаа Анхдагч Чулуу зургаа хүрэхгүй болчихсон," гэв.

Ингэж хэлээд тэр мөнгөний уутаа гаргав, нүүр нь бүхэлдээ улаа бутарсан байлаа.

Фан Юань уутыг аваад дотроос нь зургаан ширхэг олсон ч тэдгээрийн нэг нь ердийн Анхдагч Чулуунаас хагасаар жижиг байв. Фан Жэн Сарны Гэрлийн Гугаа боловсруулах явцаа хурдасгахын тулд энэ чулууны Анхдагч Шимийг шингээсэн гэдгийг тэр даруй ойлгов. Анхдагч Чулуунаас байгалийн шимийг хэдий чинээ их шингээнэ, чулуу төдий чинээ жижгэрч, жин нь ч хөнгөрдөг билээ.

Ердөө таван ширхэг хагас байсан ч Фан Юань мэдэж байлаа. Энэ бол Фан Жэний одоо гарт байгаа бүх Анхдагч Чулуу. Фан Жэн өөрийн гэсэн хуримтлалгүй, энэ зургаан Анхдагч Чулууг саяхан авга эгч, авга ах хоёр түүнд өгсөн юм.

"Эдгээрийг би авч үлдье, чи явж болно," Фан Юань хүйтэн царайгаар уутыг хормойдоо хийв.

"Ах аа…" Фан Жэн дахиад нэг юм хэлэхийг хүсэв.

Фан Юань хөмсгөө үл ялиг өргөж, аажуухан, тайван өнгөөр:

"Би бодлоо өөрчлөхөөс өмнө нүднээс минь зайл," гэв.

Фан Жэний зүрх агшив. Тэр шүдээ зуусаар эцэст нь эргэж явав. Дэн буудлын үүдийг алхан гарахдаа тэр өөрийн мэдэлгүй цээжээ гараараа даран, түгшүүрийн давалгаа мэдрэв. Ямар нэг маш чухал зүйлээ сая алдчихлаа гэх мэдрэмж түүнд шивнэж байв.

Гэвч удалгүй Шэнь Цуйг, тэр мөрөөдөл мэт шөнийг бодоход бие нь халуу оргив. «Эцэст нь би чамайг хууль ёсоор өөрийн болгож чадлаа, Цуй Цуй минь(1).» Тэр эргэж харалгүй, Фан Юанийн нүднээс алга болов.

Фан Юань царай хувиралгүй зогссон хэвээр удаан зогсож, эцэст нь аажуухан суув.

Цонхоор нэвтэрсэн тод нарны гэрэл түүний хайхрамжгүй нүүрэнд тусч, харсан хүний дотрыг ямар нэг байдлаар хүйт оргиулахаар байв. Хоолны газрын ажил нэлээд муу, гудамжинд хүмүүс улам бөөгнөрч байлаа. Шуугиант олны дуу чимээ хийгээд хөл хөдөлгөөн сонсогдох нь энд улам нам гүм мэт санагдуулав. Хоол хүйтэрчээ. Нэгэн зарц анхааралтай дөхөж ирээд, өглөөний хоолыг нь дахин халаах уу гэж асуув.

Фан Юань сонссонгүй. Түүний харц үүл мэт хөвж, эрт урьдын дурсамжийг сэргээж буй мэт байлаа. Зарц хэсэг хүлээв. Гэвч Фан Юань ухаан алдарсан мэт суусаар ганц ч үг хэлэхгүй байхыг хараад хамраа илээд, гашуудан холдохоос өөр аргагүй болов.

Удаан хугацааны дараа Фан Юанийн харц дахин төвлөрөв. Зүрхэн дэх өнгөрсний дурсамж утаа мэт аль хэдийн сарниад одсон байлаа.

Тэр дахин бодит байдалдаа эргэн ирэв. Цонхоор цутгасан нарны гэрэл ширээний хагасыг гэрэлтүүлж байв. Хоолноос ханхалж байсан халуун уур хэдийнэ алга болж, гудамжин дахь олны шуугиан чихэнд нь орж ирэв.

Тэр дээлийнхээ энгэрт гараа хийж, цээжиндээ байгаа таван хагас Анхдагч Чулууг алгадаад, амны булан нь гашуун бөгөөд ёжтой инээмсэглэлд мурийв. Гэвч тэр инээмсэглэл удалгүй арилав.

"Зарц аа, эдгээр хоолыг над дахин халаагаад өг," Фан Юань хоол руугаа нэг хараад амаа үл ялиг ангайн дуудав. Энэ агшинд нүд нь үнэхээр хүйтэн харагдаж байлаа.

"Юу гэнээ! Ах чинь үнэхээр тэгж хэлсэн гэж үү?" Танхимд авга ах хөмсгөө зангидан, хүйтнээр хэлэв. Авга эгч хажууд нь сууж, Фан Жэний хацар дээрх шинэхэн улаан алганы мөрийг хэлэх үггүй ширтэж байв.

"Тийм ээ, ахтай уулзахад тэр дэн буудалд өглөөний цайгаа ууж байсан. Бүх юм ийм байдлаар болсон," гэж Фан Жэн эелдгээр хариулав.

Авга ахын хөмсөг улам зангидагдаж, гурван хар зураас болон нийлэв(2).

Хэдэн амьсгаа авах зуур тэр санаа алдаж, хүндэтгэлтэй өнгөөр:

"Фан Жэн хүү минь, үүнийг сайн санаж яв. Шэнь Цуй шивэгчин бол Фан Юанийн хувийн өмч биш, бид түүнийг Фан Юаньд хуваарилсан юм. Тэр яаж түүнийг арилжааны зүйл болгож чадаж байна? Хэрэв чи хүсэж байсан бол бидэнд эрт хэлэх ёстой байсан. Бид түүнийг чамд л хуваарилчихна шүү дээ," гэв.

"Аа?" Үүнийг сонсоод Фан Жэн мэл гайхав.

Авга ах гараа даллав:

"Чи явж болно. Бүх Анхдагч Чулуугаа Фан Юаньд өгчихсөн юм чинь, би чамд дахиад зургааг өгье. Санаж яв, Гугаа боловсруулахад зөв зохистой зарцуулж, тэргүүн байрыг булаа. Тэгвэл бид чамаар маш их бахархана."

"Аав аа, хүү тань ичиж байна…" Фан Жэн гэнэт уяран нулимс унагав. Авга ах санаа алдан хариулав: "Зүгээр яв, өрөөндөө яаран очиж Гугаа боловсруул. Чамд тийм их хугацаа үлдээгүй."

Фан Жэнийг гарч явмагц авга ахын нүүрэнд догшин, ууртай төрх тодров.

Тас!

Тэр алгаараа ширээг бүх хүчээрээ цохиж, исгэрэн хэлэв:

"Хм, энэ хараал идсэн новш. Манай зарцыг арилжаанд тавьчихаж байх гэж, үнэхээр зальтай юм!"

Авга эгч ятгав:

"Эзэн минь, уураа дарна уу. Ердөө л зургаан Анхдагч Чулуу шүү дээ."

"Эм хүн чи юу ойлгох вэ! Энэ Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн авьяастай, Сарны Гэрлийн Гуг боловсруулахыг хүсвэл түүнд Анхдагч Чулуу хэрэгтэй. Анх удаа хийж буй хүний сул туршлагаар зургаан Анхдагч Чулуу боловсруулахад хүрэлцэхгүй. Харин одоо арван хоёр ширхэгтэй болсон тул хангалттай бөгөөд бүр илүү ч гарна," гэж авга ах шүдээ хавиртал уурлав.

Тэр нэмж хэлэв:

"Нөөц хангалттай, саад тотгоргүй л бол Гу Мастерын бясалгал маш хурдан ахидаг. Хоёр гурван жилийн дараа овог 2-р зэргийн Гу Мастер төрүүлж чадна. Фан Юанийн бясалгалын зэрэг хэдий чинээ доогуур байна, жилийн дараа гэр бүлийн өв хөрөнгийг булааж авах найдвар нь төдий чинээ бага болно. Одоо тэр залуу, дөнгөж бясалгаж эхэлж байна. Бид түүнд саад болж, эхлэлийг нь үе тэнгийнхнээс нь хоцроох ёстой. Сургуулийн нөөцийг үргэлж шилдэг сурагчдад шагнадаг. Түүний далд авьяастайгаар нэг хоцорвол ямар ч нөөц авч чадахгүй. Нөөцийн тусламжгүйгээр бясалгал нь бүр ч хоцорно. Ийм харгис тойргоор жилийн дараа тэр гэр бүлийн өвийг залгамжлах чадвартай эсэхийг нь харъя л даа!"

Авга эгч ойлгосонгүй:

"Бид саад болохгүй байсан ч гэсэн жилийн дараа тэр дээд тал нь 1-р зэргийн дунд шатанд л хүрнэ. Эзэн минь, таны бясалгал 2-р зэрэгт хүрсэн байхад та яагаад түүнээс айгаад байгаа юм бэ?"

Авга ах уурандаа хөлөө дэвслэн хэлэв:

"Эм хүн чи ёстой «үс урт, ухаан богино» гэдэг нь л байна! Ахмад үеийн хүн гэдэг байр сууриараа би залуу үеийнхнийг зодож дарах ёстой гэж үү? Тэр өвөө эргүүлж авахыг хүсвэл энэ нь зүй ёсны хэрэг, шууд зогсоож болохгүй. Би зөвхөн овгийн дүрмээр л эсэргүүцэж чадна. Овгийн дүрэмд: арван зургаан настайдаа гэрийн тэргүүн болохын тулд тухайн хүн дор хаяж 1-р зэргийн дунд шатны бясалгалтай байх ёстой гэж заасан. Үгүй бол Фан Юань овгийн нөөцийг дэмий үрэх эрхгүй гэсэн үг. Ингэж хэлсний дараа одоо ойлгов уу?"

Авга эгч гэгээрэв.

Авга ах нүдээ онийлгоход харцанд нь гялбаа тодров. Тэр толгойгоо үл ялиг сэгсрэн санаа алдаж хэлэв:

"Фан Юань хэтэрхий ухаантай, хэтэрхий зальтай. Эрх мэдлийн тоглоомыг хүртэл нэвт харж чаджээ. Энэ ямар оюун ухаан бэ? Ийм бага насандаа заль мэх сүвэгчилж, тооцоо хийж байдаг, ямар аймшигтай вэ! Анх би түүний эсрэг заль сүвэгчилсээр байх гэж байтал тэр шууд нүүгээд гарчихлаа. Би Шэнь Цуйгаар дамжуулан түүнийг хянаж, төвөг удах гэсэн чинь эцэст нь тэр явчихаад, бүр зургаан Анхдагч Чулуу олчихлоо."

"Хөөх, тэр Фан Жэн шиг тэнэг байсан бол ямар сайхан байх байсан бол. Тийм ээ, өнөөдрөөс эхлэн чи Фан Жэнд илүү сайн хандах ёстой. Тэр ямартай ч A зэрэглэлийн авьяастай. Дээр нь түүнд Фан Юаньд дургүйцэж, сэтгэл дундуур байгаа мэдрэмж байгааг би харж байна. Эдгээр сэтгэл хөдлөл бол сайн зүйл, түүнийг зөв чиглүүлэх хэрэгтэй. Ирээдүйд тэр Фан Юаньтай тэмцэх хамгийн сайн зэвсэг болно гэсэн мэдрэмж надад төрж байна!"

Нүд ирмэхийн зуур хоёр өдөр өнгөрөв.

Дэн буудлын өрөөнд гэрэл асаагүй байлаа. Сарны гэрэл цутган орж, хяруу мэт өнгө тусгав. Орон дээр Фан Юань завилан сууж, нүдээ аньжээ. Тэр ногоон зэс өнгийн Анхдагч Шимээ хөдөлгөж, Дарсны Хорхойг боловсруулахад бүх оюунаа төвлөрүүлж байв. Хорхойн бие дээрх жижиг хэсэг аль хэдийн ногоон зэсийн өнгөөр будагдсан ч Дарсны Хорхойн хүсэл зориг урьдын адил бөх хэвээр байлаа. Тэр тунгалаг Анхдагч Шимийн дунд тасралтгүй тэмцэлдэж байв.

Фан Юанийн боловсруулах явц жигд явсангүй. Маш хүнд байлаа.

«Хоёр өдөр, хоёр шөнө зарцуулж, өдөрт ердөө хоёр цаг амарч, арван хоёр ширхэг Анхдагч Чулуу зарсан ч дөнгөж арван тавны нэг орчмыг боловсрууллаа. Цаг хугацаагаар нь тооцвол энэ хэдэн өдөрт хэн нэгэн Гугаа боловсруулж амжих байх» гэж Фан Юань бодов.

Фан Юань нөхцөл байдлыг тодорхой харж байв. Авьяас нь муу зэрэглэлийнх, тэр дээр нь боловсруулж буй Дарсны Хорхой нь амьдрах гэсэн гайхалтай бөх хүсэл зоригтой, ердийн Сарны Гэрлийн Гугаас ч илүү хүчтэй байлаа. Ингэснээр хоцорсон нь ердийн хэрэг байв.

«Түр зуур хоцрох нь юу ч биш, Дарсны Хорхой л надад байвал…» Фан Юанийн зүрх толь мэт тунгалаг, түгшүүр ч, шантрал ч огт байсангүй. Гэнэт Дарсны Хорхой бөмбөг мэт хуйлран эвхрэв.

«Муу байна, Дарсны Хорхой сөрөн довтолж байна!» Фан Юань тэр дороо нүдээ нээхэд харцанд нь гайхширлын сүүдэр тодров. Түүний өмнө Дарсны Хорхой бөөрөнхий жижиг бууз мэт хуйлран, нүд гялбам цагаан гэрэл ширүүн цацруулж байв.

Тэр энэ сүүлчийн тулаанд бүхнээ зориулж байлаа!

Тэр даруй Фан Юань Дарсны Хорхойн биеэс хүчтэй хүсэл зориг гарч ирэхийг мэдрэв. Тэр Анхдагч Шимээр шууд урсан, Сүв доторх Анхдагч Далайд буув.

Гу сөрөн довтлох нь маш ховор тохиолдол. Зөвхөн туйлын хүчтэй хүсэл зоригтой Гу л бүхнээ зориулж, амжилт эсвэл үхэл гэсэн сонголтыг хийдэг. Ийм байдалтай тулгарвал ердийн өсвөр насны хүүхэд энэ агшинд сандран бачимдах байсан.

Гайхсан ч Фан Юань сандарсангүй, харин ч бага зэрэг баярлав. «Сүүлчийн оролдлогодоо бүхнээ тавих нь бас сайн хэрэг. Энэ сөрөн довтолгоог даван туулж л чадвал Дарсны Хорхойн хүсэл зориг ихэд суларна. Гэхдээ энэ хүсэл зоригийг эсэргүүцэхэд бүх анхаарлаа хандуулах ёстой, гаднаас өчүүхэн ч саад авч болохгүй. Эс бөгөөс муу болно… Энэ хугацаанд хэн ч ирж саад болохгүй байгаасай» гэж тэр бодов.

Шийдвэрээ гаргаад тэр Сүвэн дэх Анхдагч Шимээ цуглуулж, Дарсны Хорхойн хүсэл зоригийг угтахад бэлдэв. Тэр түүнтэй орооцолдон гурван зуун үе тулах гэж байлаа.

Гэвч яг энэ агшинд гайхамшигтай явдал болов!

Сүвнийх нь голд, далайн дээгүүр өндөрт нэгэн Гу гарч ирэв.

Нүр!

Энэ Гугаас асар хүчтэй сүр хүч дэлбэрэн гарав.

Тэр сүр хүч Тэнгэрийн Заадас цутгах мэт, уулнаас үерийн ус асгарах мэт байлаа. Бас нэр хүнд нь доромжлогдсон аймшигт араатан час улаан нүдээ нээн, хэн өөрийн нутаг дэвсгэрт халдаж зүрхлэв гэж эргэн тойрноо ширтэх мэт байв!

«Энэ Хавар Намрын Голио гэж үү?!» Энэ Гуг хараад Фан Юань туйлын их цочирдов!

(1) Цуй Цуй гэдэг нь Шэнь Цуйг энхрийлэн дуудах хэлбэр.

(2) Эх зохиолд хөмсөг нь «川» үсэг болон нийлэв гэж бичсэн (хятадууд заримдаа дүрслэлд үсгийн хэлбэрийг ашигладаг).

Зохиогчийн тэмдэглэл: (Олон хүнд талархал илэрхийлэв)

Би урагшилсаар байх болно. Гурван жил, зургаан жил, есөн жил… энэ хугацаанд та нарын зарим нь түр холдож, зарим нь үргэлж үлдэх байх. Хүний амьдралын завгүй урсгалд бид оршин буйгаа үргэлж тэмдэглэж, бие биедээ бид ч бас амьдарч байсан гэдгээ нотолсоор явдаг.

Би ийм нэгэн дүр зургийг төсөөлсөн юм. Биднийг хөгшрөхөд та нар «Гу Жэнь Жэнь» гэсэн энэ нэрийг хараад дотроо инээнэ: «Өө, тэр байна шүү дээ, залуудаа би түүний номыг уншиж байсан. Бүр санал ч өгч байсан.» Магадгүй би өмнөх хуудсуудаа нээж, шагнал өгч, санал өгч, сэтгэгдэл үлдээж байсан эдгээр танил нэрсийг харах байх. Ганцаараа бичиж суусан цаг үеэ дурсахад эдгээр нэр миний урт бөгөөд хүнд замын хань болж, надад жижигхэн дулаан гэрэл хайрлаж байсныг санах болно.

Номын яг энэ хэсэгт жижиг эргэлт бий. Фан Юань өөрийн өвөрмөц хэв маягийг жинхэнэ утгаар нь харуулж эхэлнэ. Энд хүртэл уншиж чадсан хүмүүс бол хувь тавилантай хүмүүс. Би та нарт яг эндээс баталж байна, энэ ном улам бүр сонирхолтой болно.