Нэг замаар гарсан хоёр хүн аажмаар холдох нь

Нар жаргаж, улаан туяа нь зүүн тэнгэрийг будав.

Тэнгэр гэгээтэй хэвээр байсан ч бүх юм саарал сүүдэрт хучигдсан мэт байлаа. Цонхоор харахад алсын уулс аажмаар хар бараан өнгөнд шингэж байв.

Зочны өрөөний гэрэл бүүдгэр байлаа. Авга ах, авга эгч хоёр өндөр сандал дээр заларч, нүүр нь сүүдэрт халхлагдан, царай төрхийг нь ялгахад бэрх байв.

Фан Юанийг хоёр лонх дарс барьж орж ирэхийг хараад авга ах Гу Юэ Дун Тугийн хөмсөг зангирав. Тэр амаа нээн хэлэв:

"Нүд ирмэхийн зуур та хоёр 15 нас хүрчээ. Хоёулаа Гу Мастер болох авьяастай, ялангуяа Фан Жэн. Авга эгч бид хоёр та хоёроороо бахархаж байна. Та хоёрт тус бүр 6 ширхэг Анхдагч Чулуу өгье, ав. Гу боловсруулахад Анхдагч Шим их зарцуулдаг тул эдгээр Анхдагч Чулуу хэрэг болно."

Түүнийг ингэж хэлэхэд хэдэн зарц ирж, Фан Юань, Фан Жэн хоёрт нэг нэг жижиг уут гардуулав.

Фан Юань уутаа дуугүй авав.

Фан Жэн уутаа тэр дор нь задлан харвал дотор нь зууван хэлбэртэй, саарал цагаан өнгийн 6 ширхэг Анхдагч Чулуу байлаа. Нүүр нь талархлаар гэрэлтэн, суудлаасаа босож, авга ах, авга эгч хоёр руугаа харан:

"Баярлалаа, авга эгч, авга ах аа! Зээ тань Анхдагч Шимээ нөхөхөд Анхдагч Чулуу яг хэрэгтэй байсан юм! Та хоёр намайг өнөөдрийг хүртэл өсгөсөн, энэ ачийг зүрхэндээ сийлж, насан туршдаа мартахгүй!" гэв.

Авга ах инээмсэглэн толгой дохив. Авга эгч гараа яаран даллаад, халуун дотно өнгөөр:

"Суу, суу! Та хоёр манай төрсөн үр биш ч, бид үргэлж өөрсдийнхөө хүүхэд шиг өсгөсөн. Та хоёр ирээдүйтэй болсонд бид бахархаж байна. Харамсалтай нь бидэнд өөрсдийн үр хүүхэд алга. Та хоёр жинхэнэ хүүхэд маань болчихвол ямар сайхан бол гэж заримдаа боддог байлаа," гэв.

Үгэнд нь гүн далд утга байв. Фан Жэн ойлгосонгүй, харин Фан Юань үл мэдэг хөмсөг зангидав.

Авга ах үг хаялан:

"Авга эгчтэйгээ ярилцсан юм. Та хоёрыг үрчлэн авч, жинхэнэ ёсны нэг гэр бүл болох санаатай байна. Фан Жэн, чи зөвшөөрөх үү?" гэв.

Фан Жэн хэсэг зуур мэл гайхсан ч, удалгүй нүүрэнд нь баяр хөөртэй инээмсэглэл тодорч:

"Үнэнийг хэлэхэд, аав ээж хоёроо нас барснаас хойш би өөрийн гэр бүлтэй болохыг их л хүсдэг байсан. Авга ах, авга эгч хоёртой нэг гэр бүл болно гэдэг итгэмээргүй сайхан юм!" гэв.

Авга эгчийн царай зөөлөрч, инээгээд:

"Тэгвэл чи манай сайн хүү боллоо. Авга ах, авга эгч гэж дуудахаа болих ёстой биш үү?" гэв.

"Аав аа, ээж ээ." Фан Жэн ухаарч, хэлснээ залруулав.

Авга ах, авга эгч хоёр тачигнатал инээлдэв.

"Ямар сайн хүү вэ. Таван настайгаас чинь авч өсгөсөн эхнэр нөхөр бидний хөдөлмөр дэмий болсонгүй. Бүтэн арван жил өсгөсөн шүү дээ," гээд авга эгч нулимсаа арчив.

Авга ах чимээгүй суух Фан Юань руу хараад зөөлөн дуугаар:

"Фан Юань, чи яах вэ?" гэж асуув.

Фан Юань үг дуугүй толгой сэгсрэв.

"Ах аа." Гу Юэ Фан Жэн ятгах гэтэл авга ах өнгө аясаа үл өөрчлөн түүнийг зогсоов. "Тийм бол, зээ Фан Юань минь, бид чамайг албадахгүй. Чи аль хэдийн 15 нас хүрсэн тул бие даах цаг чинь болжээ. Ингэвэл Фан удмын цусыг залгамжлахад ч хялбар болно. Авга ах нь чамд амьжиргааны тэтгэмж болгож 200 Анхдагч Чулуу бэлдсэн байгаа."

"200 Анхдагч Чулуу!" Фан Жэний нүд бүлтийв. Амьдралдаа ийм олон Анхдагч Чулуу харж байгаагүй тэрээр атаархсан харц тодруулахаас өөрийн эрхгүй аргагүй болов.

Гэвч Фан Юань толгой сэгсэрсээр байв.

Фан Жэн гайхширч, авга ахын царай үл мэдэг хувирав. Авга эгчийн нүүр ч бас барайв.

"Авга ах, авга эгч ээ. Өөр юм байхгүй бол зээ нь явлаа." "Фан Юань тэдэнд дахин үг хэлэх завшаан олгосонгүй. Үгээ дуусмагц дарсны лонхнуудаа аваад танхимаас тэр дор гарч одов."

Фан Жэн суудлаасаа босож:

"Аав аа, ээж ээ. Ах маань буруу бодож байна, би ятгаад үзье л дээ?" гэв.

Авга ах гараа даллаж, зориуд санаа алдав:

"Харамсалтай, энэ хэргийг албадаж болохгүй. Чи ийм сэтгэлтэй байгаад аав нь аль хэдийн сэтгэл хангалуун байна. Зарц нар аа, Залуу эзэн Фан Жэнийг сайн асарч, халамжил."

"Тэгвэл хүү нь явлаа," гээд Фан Жэн гарахад зочны өрөө нам гүм болов.

Нар уулын цаагуур жаргаж, зочны өрөө улам харанхуй болов. Хэсэг хугацааны дараа харанхуйн дундаас авга ахын хүйтэн дуу гарав:

"Энэ Фан Юань гэдэг новш бидний башиныг гадарлачихсан бололтой."

Гу Юэ овгийн дүрэмд ахмад хүү 16 нас хүрмэгц өрхийн өв хөрөнгийг залгамжлах эрхтэй болно хэмээн тодорхой заасан байв. Фан Юанийн эцэг эх нь нас барж, их хэмжээний хөрөнгө үлдээсэн бөгөөд одоо түүнийг авга ах, авга эгч хоёр «асран хамгаалж» байлаа. Энэ өв бол 200 Анхдагч Чулуу гэх өчүүхэн мөнгөтэй зүйрлэшгүй зүйл байв. Хэрэв Фан Юань ч мөн адил авга ах, авга эгч хоёрт үрчлүүлэхийг зөвшөөрсөн бол энэ хөрөнгийг залгамжлах эрхээ алдах байлаа. Харин 15 настай Фан Юань энэ жил бие даахаар шийдвэл овгийн дүрэмд нийцэхгүй юм.

"Азаар Фан Жэнийг өөрийн талд татаж чадлаа. Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн авьяастай," гэж авга ах баярлан санаа алдав.

"Тэгээд нөхөр минь, Фан Юань 16 нас хүрээд бие даана гэвэл бид яах вэ?" Өв хөрөнгийн тухай бодохоороо авга эгчийн дуу хүүдийжих шахав.

"Хм, өөрөө дуулгаваргүй авирлаж байгаа юм чинь биднийг буруутгах эрхгүй. Биднээс салахаас нь өмнө том алдаа хийж байхад нь барьж аваад гэр бүлээс хөөчихвөл өв залгамжлах эрхийг нь булааж авсан хэрэг болно," гэж авга ах хүйтнээр тайлбарлав.

"Гэхдээ тэр новш их овжин шүү дээ, яаж алдаа гаргах юм бэ?" гэж авга эгч гайхан асуув.

Авга ах тэр дор нүдээ эргэлдүүлж, уурласан шивнээгээр:

"Чи ч үнэхээр тэнэг юм аа! Алдаа гаргахгүй бол бид гүтгэж болдоггүй юм уу?" Шэнь Цуйгаар Фан Юанийг уруу татуулаад, «хүчирхийлэх гэлээ» гэж хашхируулчихна, бид газар дээр нь барьж аваад, согтуудаа балмадаар авирлалаа гэж зохиочихвол Фан Юанийг хөөж чадахгүй гэж үү? гэв.

"Нөхөр минь, ч үнэхээр арга ухаантай юм аа, ямар гярхай санаа вэ!" Авга эгч тэр дороо баярлан хөөрөв.

Шөнийн өтгөн өнгө тэнгэрийг бүрхэж, тэнгэр дүүрэн одод хөвөх хар үүлэнд ихэнхдээ халхлагдав. Тосгоны айл өрх бүр аажмаар гэрлээ асааж эхлэв.

Гу Юэ Фан Жэнийг нэгэн өрөөнд дагуулж оруулав.

"Залуу эзэн Фан Жэн, Их эзэн өөрөө надад энэ өрөөг тандаа зориулан тусгайлан цэгцлүүлсэн юм," гэж Шэнь авгай зочломтгой өнгөөр хэлэв. Тэр бөхийн, нүүрэндээ зусардсан инээмсэглэл тодруулж байв.

Фан Жэн эргэн тойрноо ажиглахад нүд нь гялалзав. Энэ өрөө түүний өмнөх өрөөнөөс хамгийн багадаа хоёр дахин том байлаа. Өрөөний голд уудам ор байх бөгөөд цонхны дэргэд нарийн хийцтэй бэх, цаас бүхий улаан модон ширээ байв. Хананд нь гоёмсог чимэглэл өлгөөтэй, хөл доор нь энгийн шал биш, гар хийцийн зөөлөн хивс дэвсэж.

Бага наснаасаа хойш Фан Жэн ийм өрөөнд хэзээ ч амьдарч байгаагүй юм. Тэр тэр даруй дахин дахин толгой дохин:

"Их сайхан байна, үнэхээр гайгүй юм. Баярлалаа, Шэнь авгай," гэв.

Шэнь авгай бол авга ах, авга эгч хоёрын хамгийн их итгэж найддаг хүн байв. Тэр гэрийн бүх боолыг захирдаг бөгөөд нэрдээ хүрсэн гэрийн эзэгтэй байлаа. Фан Юанийг асардаг Шэнь Цуй хэмээх охин бол түүний охин юм.

Шэнь авгай инээгээд:

"Залуу эзэн надад талархах хэрэггүй, энэ бол миний үүрэг, миний үүрэг! Залуу эзэн, санаа зоволгүй сайн идэж, сайн унтаарай. Юу хүссэн ч орныхоо хажуугийн хонхыг сэгсрэхэд л хэн нэг нь тэр дор ирж үйлчилнэ. Их эзэн биднийг аль хэдийн зааварласан тул энэ хэдэн өдөр залуу эзэн бүх анхаарлаа бясалгалдаа хандуулаарай. Бусад бүх ажлыг бидэнд даатгачихаарай," гэв.

Фан Жэний зүрхэнд талархлын давалгаа үерлэв. Тэр юу ч дуугарсангүй, харин дотроо «Энэ удаа заавал тэргүүлж, авга ах, авга эгч хоёрынхоо итгэлийг хөсөрдүүлэхгүй!» хэмээн шийдэв.

Тэнгэрийн хар үүл улам зузаарч, шөнө улам харанхуй болов. Шөнийн тэнгэрийн ихэнх одыг үүл халхалж, цөөн хэдэн од л бүдэг гэрэл цацруулан, тэнгэрт анивчин гялалзаж байв.

«Авга ах, авга эгч хоёр яг одоо намайг гэрээс яаж хөөх талаар хуйвалдаж байгаа байх. Өмнөх амьдралд тэд зарц нарыг далдуур өдөөж надад өдөж, дараа нь гүтгээд гэр бүлээс хөөсөн. Энэ амьдралд ямар нэг өөрчлөлт гарах бол», гэж Фан Юань гудамжаар алхангаа дотроо шоолон бодов.

Тэр авга ах, авга эгч хоёрынхоо жинхэнэ дүр төрхийг аль эрт тод харсан байв. Гэхдээ ойлгож ч чадаж байлаа.

Хүн эд баялгийн төлөө амиа ч золино. Дэлхий дээр ч бай, энэ ертөнцөд ч бай, өөрийн ашиг хонжоо, эрх ашгийн төлөө ураг төрөл, нөхөрлөл, хайр сэтгэлийг гишгэн дэвслэхэд бэлэн хүн үргэлж олон байх болно.

Үнэндээ ураг төрлийн холбоо гэж байгаагүй юм. Анх авга ах, авга эгч хоёр Фан Юань, Фан Жэн хоёрыг өөртөө авч өсгөхдөө ганц зорилго нь өв хөрөнгийг олж авах байлаа. Зөвхөн ах дүү хоёр тэдний тооцоог дахин дахин санаанд оромгүйгээр эвдсэн төдий.

«Аливаа ажил эхэндээ хэцүү. Миний хувьд бүр ч тийм. Нэгдүгээрт, надад гарамгай авьяас байхгүй. Хоёрдугаарт, намайг халамжлах багш байхгүй. Хоосон гараас гэр орон босгохтой адил. Харин эцэг эхийн өв бол миний хувьд асар том давуу тал гэж хэлж болно. Өмнөх амьдралд авга ах, авга эгч хоёр өвийг хулгайлсан учраас би 1-р зэргийн оргил шатанд хүртлээ бясалгахын тулд бүтэн хоёр жилийг дэмий үрэхэд хүрсэн. Энэ амьдралд тэр алдааг давтаж болохгүй.»

Фан Юань алхангаа ингэж эргэцүүлэв.

Тэр гэртээ үлдсэнгүй, хоёр лонх дарсаа барин тосгоны зах руу алхав.

Шөнө гүнзгийрч, хар үүл одны гэрлийг халхалж, уулын салхи сэвэлзэн аажмаар ширүүсэв.

Уулын бороо ойртож байв. Гэвч тэр хайх ёстой байлаа. Эцэг эхийнхээ өвийг авахын тулд арван зургаа хүртэл хүлээх хэрэгтэй. Харин Цэцгэн Дарсны Ламын эрдэнэс бол богино хугацаанд гартаа оруулж чадах цорын ганц зүйл байв.

Гудамжинд хүн цөөн байлаа. Замын дагуух байшингуудаас бүдэг гэрэл тусна. Жижиг хог новш, навч салхинд хийсч, эргэлдэн нисэж байв.

Фан Юанийн нимгэн хувцас уулын салхийг халхалж чадсангүй, тэр өөрийн эрхгүй жихүүцэв. Тэр дарсны лонхоо задлаад, нэг бага балгав. Булингартай дарс байсан ч залгимагц дотор нь дулаан оргилон мандав.

Энэ хэдэн өдөрт тэр анх удаа дарс ууж байгаа нь энэ байв.

Тосгоноос холдох тусам замын хажуугийн байшин цөөрч, гэрэл улам бүдгэрэв. Урд нь бүр ч харанхуй байлаа. Салхи уулын ой руу ширүүн цохиж, мөчрүүд шөнийн харанхуйд найгаж, араатны сүрэг архирах мэт исгэрэн шуугиж байв.

Фан Юанийн алхаа удааширсангүй. Тэр тосгоны том хаалгаар гарч, харанхуй руу улам гүнзгий алхсаар одов. Ард нь олон арван мянган айлын тод, гэгээлэг гэрэл үлдэв. Тэдгээр гэрлийн дунд нэгэн дулаахан булан байлаа.

Дүү Фан Жэн ширээнийхээ ард сууж, хичээл дээр тэмдэглэж авсан зүйлсээ давтаж байв. Өрөөний гэрэл тод гэрэлтэж, бат бөх хана хүйтэн салхийг хаажээ. Гарных нь дэргэд халуун хүн орхоодойн цайтай аяга байх бөгөөд уур нь аяганаас дээш суунаглаж байв.

"Залуу эзэн Фан Жэн, халуун усанд орох ус тань бэлэн боллоо."

Хаалганы гаднаас Шэнь Цуйн дуу зөөлөн сонсогдов.

Фан Жэний зүрх лугшин ойв.

"Тэгвэл оруулаад ирээч."

Шэнь Цуй бөхийсөөр өрөөнд орж ирэв, царай нь баяр баясгалантай байв.

"Зарц тань залуу эзэнд мэнд хүргэе." Түүний нүд Фан Жэн рүү хайр дурлалын харц шидэж байв. Фан Юань ердөө C зэрэглэлийн авьяастай, харин Фан Жэн A зэрэглэлийн авьяастай! Түүнийг гартаа оруулж чадвал энэ бол жинхэнэ хамгийн том аз!