Оюун ухааны хамгийн том дайсан
Англи эх
Chapter 106: Logic’s Biggest Foe
РЕЙНОЛДС ЛЕЙВИНИЙ ӨНЦГӨӨС:
Англи эх
REYNOLDS LEYWIN’S POV:
Болсон явдлын төлөө би өөрийгөө үзэн ядаж байлаа. Артурт «Зүгээр ээ... чи одоо ч гэсэн бидний гэр бүл» гэж хэлээсэй билээ гэж сэтгэлийн минь нэг хэсэг харамсаж байв.
Англи эх
I hated myself for what had happened. A part of me wished I had told Arthur that it was okay... that he was still family.
Гэвч үүнээс ч том хэсэг нь, миний үзэн яддаг тэр хэсэг нь, тэр бидэнд огт хэлээгүй бол хамаагүй дээр байсан юм гэж бодож байлаа.
Англи эх
But a bigger part of me, the part that I hated, wished he would’ve just never told us.
Артур өөр гэдгийг би түүнийг бүр бага байхаас нь мэдэж байсан. Нас чацуу хүүхдүүдээсээ хавьгүй тайван, төлөв хүүхэд байсан бөгөөд насандаа тохирсон авир гаргах үед нь хүртэл тэр нь ямар нэг... давтан бэлдсэн юм шиг санагддаг байлаа. Анхнаасаа л түүний үйлдэл бүрт ирээдүйг хардаг ямар нэгэн алсын хараа байдаг байв; юу ч хийсэн учир шалтгаантай, ямар нэг зорилго, төлөвлөгөөтэй байдаг байлаа.
Англи эх
I had known since early on in Arthur’s life that he was different. He had always been much more composed and mature for his age, and even when he acted his age, it seemed... rehea.r.s.ed. Since early on, his actions always displayed a certain sense of foresight; there was always a reason he did something, a goal or plan of some kind.
Магадгүй тийм болохоор ч тэр байх, тэр яагаад бидэнд үүнийг хэлэв гэдэг нь миний толгойноос салахгүй байв. Нууцаараа үлдээсэн бол бүгдэд, тэр ч байтугай өөрт нь ч дээр байсан юм биш үү? Ямар учиртай юм бол? Юу зорив?
Англи эх
Maybe due to that, I was so caught up on his reason for telling us this. Wouldn’t it have been better for everyone, even for himself, if he had kept it a secret? What was the reason? What was his goal?
Би яагаад үүнийг хүлээн зөвшөөрч чадахгүй байгаа юм бэ? Энэ нь миний бардамналыг гэмтээсэн болохоор уу? Мянган жилд нэг л төрдөг суут хүүг би өөрөө төрүүлж, өөрөө өсгөсөн байж магадгүй... гэсэн миний хувиа хичээсэн бардамналыг?
Англи эх
Why was it so hard for me to accept this? Was it because it went against my own pride? My own selfish pride that maybe, just maybe, I had sired and raised a genius that only came once in a millennium?
Шинж тэмдэг нь үргэлж л байсан. Багаасаа л хачин ааш авир гаргадаг, сэлэмчин хүний тайлбарлашгүй ур чадвар, шидтэний авьяастай байсан.
Англи эх
The signs were always there. His strange behavior from an early age, his unexplainable prowess as a swordsman and talents as a mage.
Дахиад л... Би өчүүхэн хэрэггүй бардамналаа хадгалахын тулд эдгээр шинж тэмдгийг өөрийн мэдэлгүй анзаараагүй дүр үзүүлсэн юм болов уу? Өөрийн махан бие, цусан төрлийн минь... хүү маань ийм аймар гайхалтай байж болно гэдгийг зүгээр л хүлээж аваад өнгөрөх гэж үү.
Англи эх
Again... Did I subconsciously choose to ignore all of those signs so I can maintain my petty ego? Deciding just to accept the fact that that my own flesh and blood, my... son, could be so b.l.o.o.d.y impressive.
Ердөө л хайр энхрийллийн энгийн нэг үг болох «хүү» гэдгийг хэлэх ийм хэцүү байгаад би өөрийгөө шоолон инээхээс аргагүй болов.
Англи эх
I couldn’t help but laugh at myself at how difficult it was to say ‘son’, such a simple term of endearment.
Хөөрхий хөлөө чирсээр агуй руу буцаж ирэхэд нэлээд удсан. Эргэн тойрноо харвал зөвхөн Риниа ахмад л галын дэргэд ямар нэг зүйл тэвэрч суух нь харагдав. Эхнэр, охин хоёрын маань байгаа майхан руу харц чулуудсан ч яагаад ч юм дотогш орж зүрхэлсэнгүй. Оронд нь би ач тусыг маань үзүүлсэн хүний хажууд суув.
Англи эх
It took me a while to drag my sorry feet back to the cave. Looking around, the only one I could see was Elder Rinia, who was cradling something by the fire. I glanced at the tent my wife and daughter was in, but for some reason I couldn’t bring myself to go inside. Instead, I sat down next to our benefactor.
"Тэр явчихлаа шүү," гэж өндөр настай элф хэлэхдээ гартаа тэвэрсэн хөнжлийн боодлоосоо нүдээ салгасангүй.
Англи эх
"He left, you know." The aged elf’s eyes remained glued to the bundle of blankets she was cradling in her arms as she spoke.
"Тэгэх байх гэж бодсон," гэж би загнуулж буй хүүхэд шиг санаа алдав.
Англи эх
"I figured," I sighed, feeling like a child being scolded.
"Тэр та нарт хэлэх өдрөөс би айж байсан юм."
Англи эх
"I was afraid of the day when he would tell you."
"Т-та мэдэж байсан юм уу, Риниа ахмад?" Би галаас нүдээ салгаж, хажууд суух элф рүү эргэв.
Англи эх
"Y-you knew, Elder Rinia?" I peeled my eyes off of the fire and turned to the elf seated next to me.
"Би олон зүйлийг хардаг. Гэхдээ зөвхөн тэр хүүгийн л хувьд түүнийг юу хүлээж байгааг нийлүүлж ойлгох гэж хөгшин толгойгоо гашилгаж суух хэрэг гардаг юм." Тэр миний харцыг тосов. Нүд нь ядаргаанд бүүдгэр байлаа.
Англи эх
"I see many things, but only for that boy do I have to grind my old head to try and piece together what is in store for him." She met my gaze, her eyes dim with weariness.
"Хэх, тэр хүү гэхээр хүн биш л дээ," гэж би ёжтой инээмсэглээд өмнө минь бүжиглэх дөлийг ширтэн урагш бөхийв.
Англи эх
"Heh, he’s hardly a boy," I scoffed, leaning forward as I got lost in the flames dancing in front of me.
"Бах! Миний хувьд тэр одоо ч хүүхэд, яг чи ч гэсэн хүүхэд хэвээрээ байгаа шиг," гэж Риниа ахмад хөхрөн инээгээд, суудал дээрээ болгоомжтой налан үргэлжлүүлэв. "Би үргэлж хөгжилтэй гэж боддог юм... хүмүүсийн нас, оюун ухааны тухай урьдчилсан төсөөллийг. Хүн хэдий чинээ хөгшин байна, төдий чинээ мэргэн байх ёстой, хэдий чинээ ухаантай байна, төдий чинээ ухаалаг тооцоотой байх ёстой гэдэг. Энэ хоёр чанарыг нийлүүлбэл ухаантай хөгшин гэдэг чинь хүйтэн, тооцоотой, зальжин нэгэн байх нь... тийм биз?"
Англи эх
"Bah! He’s still a child to me, much like how you’re still a child as well," Elder Rinia chortled back. Leaning back carefully in her seat, she continued. "I always found it amusing... the preconceptions people have about age and intelligence: The older someone is, the more wisdom he or she should possess, and the more intelligent someone is, the more logical he or she should be. Pair those two traits up, and the intelligent senior should be some cold, calculating shrewd... don’t you agree?"
Миний гайхширсан царайг анзаарсан тэрээр зөөлөн инээмсэглээд тэвэрч байсан боодлоо аяархан тавиад над руу ойртон бөхийв.
Англи эх
Noticing my puzzled expression, she revealed a soft smile and gently set down the bundle she was holding and leaned closer to me.
"Чи намайг хүйтэн, тооцоотой, зальжин нэгэн гэж хардаг уу?" Өндөр настай элф над руу нүд ирмэв.
Англи эх
"Do you see me as a cold, calculating shrewd?" The aged elf gave me a wink.
"Үгүй ээ, мэдээж үгүй. Гэхдээ... энэ Артурт ямар хамаатайг ойлгохгүй байна," гэж би гэнэт ороолгуулсандаа ээрэн хариулав.
Англи эх
"No, of course not. But... I don’t get what this has to do with Arthur," I stammered back, caught off guard.
"Чи Артурыг амаа хамхиад л байсан бол гэж бодож байсан биш үү?" Тэр хүү үнэндээ хэн болохыг мэдэхгүй байсан бол дээр байх байлаа гэж? Бас яагаад тэр хүү чамд эхнээсээ хэлэв гэж гайхаж байсан байлгүй, тийм үү?
Англи эх
"Weren’t you wishing Arthur would’ve just kept his mouth shut? That you would feel better ignorant of who the boy really is? I bet you were also wondering why the boy told you in the first place, right?"
Намайг хариулж амжаагүй байтал өндөр настай элф миний цээж рүү... яг зүрхэн дээр минь зөөлхөн хуруугаараа тоншив.
Англи эх
Before I had the opportunity to reply, the aged elf poked me softly in the chest... right where my heart was.
"Зүрх бол тархины хамгийн том дайсан хэвээрээ л байдаг юм. За тэгээд, эрчүүдийн хувьд бол тархины хамгийн аймшигтай дайсан нь магадгүй..." Риниа ахмадын харц миний бэлхүүсээс доош буув. Юуг хэлж байгааг нь ухаарах мөчид би шууд хөлөө ачих гэснээ, удалгүй хөгшин элфтэй хамт инээлдэж байгаагаа мэдэв.
Англи эх
"The heart remains the brain’s biggest foe. Well actually, for men, the brain’s most formidable foe is probably..." Elder Rinia’s gaze dropped below my waist. When I realized where she was referring to, my immediate instinct was to cross my legs, but I soon found myself laughing alongside the old elf.
Риниа ахмад цэх суугаад цааш үргэлжлүүлэв. "Миний хэлж байгаачлан, сэтгэл хөдлөл буюу зүрх нь үндэслэл, үр ашиг, ашиг тус... логиктой бүх л зүйлтэй байнга мөргөлддөг. Энэ нь биднийг шархлуулж, бүр үхэлд хүргэдэг ч бид түүнээс салж чаддаггүй. Энэ нь биднийг ганц бие хүнийхээ хувьд доройтуулдаг ч хамт олон болохоор агуу болгодог юм."
Англи эх
Elder Rinia straightened up and continued. "As I was saying, emotion, the heart, constantly clashes against things like validity, efficiency, utility... anything logical. That’s what gets us hurt or even killed, yet, we can’t seem to help it. It makes us lesser as an individual, but greater as a group."
"Тэгэхээр... Артур бидэнд үүнийг хэлэхдээ ухаанаасаа илүү сэтгэлээрээ хөтлөгдсөн гэж үү?"
Англи эх
"So... Arthur was running more on emotion than logic when he told us this?"
"Бах! Түүний юу бодож байгааг би яаж мэдэх вэ дээ?" Тэр толгой сэгсрэв. "Гэхдээ нэг зүйлийг мэдэж байна. Би тэр хүүг энэ ертөнцөд дөнгөж хөл дээрээ тэнцэж ядан явах үеэс нь мэднэ, тэр цагаас хойш тэр их хол замыг туулсан. Тэр хүйтэн хальсных нь ихэнх хэсэг аажмаар хайлсан. Магадгүй түүний ингэж «нууцаа дэлгэсэн» нь нэгэн цагт аюулгүй, тухтай байдлыг олж байсан тэр хальсаа хагалан гарахын тулд хийх ёстой том алхам байсан байх."
Англи эх
"Bah! How could I know what he’s thinking?" She shook her head, "I do know this, though. I’ve known the boy since he was a mere toddler in this world and he’s come a long way since then. Much of that cold sh.e.l.l of his has slowly melted. Perhaps his ‘coming out’ was a large step he had to take to break out of that sh.e.l.l he once found safety and comfort in."
Риниа ахмад босоод өвдөж ядан суниагаад, тэвэрч байсан даавууны боодлоо над руу сунгав. "Эхнэрт чинь хоол бэлдэх хооронд үүнийг барьж байгаарай. Хоолны дуршил тийм ч сайн байхгүй байх, гэхдээ биеэ л тордох хэрэгтэй."
Англи эх
Elder Rinia got up and stretched painfully before handing me the bundle of sheets she had been cradling. "Hold on to this for me so that I can prepare some food for your wife. I suspect she won’t have much of an appet.i.te but she still needs to care for her body."
"Баярлалаа, ахмад аа. Энэ чинь юу юм бэ?" гэж би бага зэрэг бөхийн мэхийгээд асуув.
Англи эх
"Thank you, Elder. What is this, anyway?" I bowed slightly before asking.
"Артурын багш зөвхөн энэ бол Лейвиний гэр бүлд өгөх бэлэг гэж л хэлсэн." Түүний нүүрэнд нууцлаг инээмсэглэл тодорсон нь намайг юу байх бол гэж аргагүй сониуч болгов.
Англи эх
"Arthur’s master only told me it was a gift for the Leywin family." There was a mysterious grin on her face causing me to be helplessly curious as to what it could be.
Хөнжлийн давхаргыг болгоомжтой сөхөөд би ам ангайхаас өөрийгөө барьж чадсангүй.
Англи эх
After carefully peeling away the layer of blankets, I couldn’t help but gape.
Тэр бол манын араатан, илүү нарийвчилж хэлбэл, нялх манын араатан байлаа. Баавгай төстэй жижигхэн амьтан бараан хүрэн өнгөтэй бөгөөд нүднийх нь дээрх хоёр хар толбо нь түүнийг байнга хөмсөг зангидаж байгаа мэт харагдуулах бөгөөд цээжин дээрээ цагаан үсний сэвсгэр ноостой байв.
Англи эх
It was a mana beast, an infant mana beast to be more precise. The small bear-like creature was dark brown except for two dark spots above its eyes that made the beast look like it was scowling and a tuft of white fur on its chest.
"Ааваа! Ямар хөөрхөн юм бэ! Аав аа, энэ юу вэ? Би авч үлдэж болох уу?" Эллигийн гэнэтийн хашгираанд цочсон би манын араатныг унагачих шахав.
Англи эх
"Awww! So cute! Papa, what is it? Can I keep it?" Ellie’s sudden exclamation startled me, nearly making me drop the mana beast.
"Хонгор минь, намайг цочоочихлоо шүү! Тэгээд, би мэдэхгүй л байна, энэ чинь..., яг тэр мөчид манын араатан сэрээд охинтой минь харц тулгарав, ...тийм сайн санаа мөн эсэхийг..."
Англи эх
"Honey, you scared me! And, I’m not sure if", just then, the mana beast woke up and locked eyes with my daughter, "it’s a good idea..."
Охин минь болон араатан хоёрын нүд үл ялиг алтлаг туяа цацарч эхлэхэд миний дуу тасрав. Уяа холбох үйл явц л байх гэж таамаглахаас өөр аргагүй зүйлийг би хөдөлгөөнгүй харж суув. Би өөрөө хараахан манын араатантай Уяа холбоогүй байхад Артур ч, Элли ч хоёулаа холбочихсон байлаа.
Англи эх
My voice trailed off as both my daughter and the beast’s eyes began glowing a faint gold. I sat still, witnessing what I could only a.s.sume to be the bonding process. I had yet to bond with a mana beast, but both Arthur and Ellie now have.
Охинд минь түүнийг хамгаалах Уяатай байх нь дээр гэдгийг гашуунаар хүлээн зөвшөөрөхийн хирээр, сүрлэг баавгай манын араатан унан тулалдаанд давхих миний дүр төрх аажмаар нурж унахад би өөртөө санаа алдав.
Англи эх
I sighed to myself, bitterly acknowledging the fact that it would be better for my daughter to have a bond to protect her as the image of me riding atop a mighty bear mana beast into battle slowly crumbled.
Хоёулангийнх нь нүднээс гэрэл бөхөж, охины минь баруун эгэмний ясан дээр алтан тамга тодров.
Англи эх
The glow subsided from both their eyes as a gold insignia imprinted itself onto my daughter’s right collar bone.
Баавгай төст манын араатан Эллид өргүүлэхийг хүссэн мэт хоёр сарвуугаа сунгаж, зөөлөн гиншив.
Англи эх
The bear-like mana beast stretched out its arms, as if wanting to be picked up by Ellie, and let out a soft whine.
"Хихи! Би чамайг Бу гэж нэрлэнэ," гэж охин минь манын араатныг өргөн авангаа хөхрөн инээв.
Англи эх
"Hehe! I’ll name you Boo," my daughter giggled as she picked up the mana beast.
"Б-Бу?" Том болоод догшин ширүүн манын араатан болох энэ амьтныг ийм хөөрхөн нэрээр дуудуулахыг төсөөлөөд би цацан асуув.
Англи эх
"B-Boo?" I sputtered, imagining the ferocious mana beast it’ll grow up to be being called something so cute.
"Тийм ээ! Хар толбонууд нь түүнийг үргэлж уурлачихсан юм шиг харагдуулдаг болохоор! Тэгэхээр Бу!" гэж тэр зарлав.
Англи эх
"Yup! Because the black spots make him look like he’s always mad! So, Boo!" she declared.
"Бу, эмээд тусалцгаая!" Охин минь дэвхцэн холдсоноо зогтусаад эргэв. "Өө, тийм! Аав аа, ээж сэрчихсэн."
Англи эх
"Let’s go help out Grandma, Boo!" My daughter skipped off, just to stop and turn around. "Oh, right! Papa, Mama is awake."
Би тэр дороо суудлаасаа босоод майхан руу явлаа. Риниа ахмадын майхан гаднаасаа харагдахаасаа дотроо хамаагүй том байв. Өөр нэг хөшгөөр тусгаарлагдсан өрөөндөө чимээгүйхэн орвол эхнэр маань өндийн сууж байхыг хараад би инээмсэглэв.
Англи эх
I immediately got out of my seat and made my way to the tent. Elder Rinia’s tent was much larger inside than it appeared to be from the outside. Quietly stepping into our room that was separated by another flap, I smiled when I saw my wife sitting up.
"Бие чинь ямар байна?" гэж би хажууд нь суунгаа аяархан асуув.
Англи эх
"How are you feeling?" I gently asked, taking a seat next to her.
"Би хэр удаан унтав?" гэж тэр чамархайгаа иллэн ёолов.
Англи эх
"How long have I been sleeping for?" she groaned, rubbing her temples.
"Хэдхэн цаг л." Би түүнийг тэвэрч ойртуулан, толгойгоо мөрөн дээр минь тавьж амрах боломж олгов.
Англи эх
"Only for a few hours." I put my arm around her and pulled her close so she could rest her head on my shoulder.
"А-Артур хаана байна? Тэр... явчихсан уу?"
Англи эх
"W-Where’s Arthur? Is he... gone?"
"Тийм." Тэр чичирч эхлэхэд би түүнийг чанга тэврэв.
Англи эх
"Yeah." I held her tightly as she began trembling.
"Би аймшигтай хүн гэж үү, Рей?" гэж тэр нусаа татав.
Англи эх
"Am I a terrible person, Rey?" she sniffed.
"Үгүй ээ, тийм биш. Яагаад ингэж асуугаа юм бэ?"
Англи эх
"No, you’re not. Why would you ask that?"
"Б-би Артурыг өвчтэй гэж хэлсэн. Тэр нууцаа хэлэхэд нь би нухацтай хүлээж аваагүй... Хүлээж авахыг хүсээгүй!" Тэр над руу өөдөөс харав. Нүднийх нь булан нулимсаар дүүрэн байлаа.
Англи эх
"I-I called Arthur sick. I didn’t take him seriously when he told us his secret... I didn’t want to take it seriously!" She looked up at me, the corner of her eyes filled with tears.
"Тэр чинь хэвийн зүйл. Артурын бидэнд хэлсэн зүйлийг амархан хүлээж авчих хүнд би итгэхгүй байсан байх," гэж би түүний үсийг хуруугаараа зөөлөн илэн тайвшруулав.
Англи эх
"That’s normal. I wouldn’t trust anyone who could easily accept what Arthur had told us," I consoled, gently running my fingers through her hair.
"Тэгвэл Артур бидний хүү мөн эсэхэд эргэлзэж байгаа болохоор би аймшигтай хүн болж таарах уу?"
Англи эх
"Then am I a terrible person for doubting whether Arthur is our son?"
"..."
Англи эх
"..."
Би түүнд үгүй гэж хэлмээр байсан ч яг ижил зүйлийг бодсон өөрийгөө аймшигтай гэж нэрлэсэн байж яаж тэгж хэлэх билээ? Артурын тухай үнэнийг мэдсэн цагаас хойш надад мэдрэгдэж буй өвдөлт, шаналал бол хүүгээ гэж дууддаг хүүхэддээ тавьсан хувиа хичээсэн хүсэл мөрөөдлөөс минь үүдэлтэй байлаа. Артурыг үнэндээ төрүүлсэн хүн бол Алис. Тэр есөн сарын турш жирэмсний дарамт, эвгүй байдал, өвдөлтийг тэвчиж, дараа нь төрөхийн тамлалыг туулсан. Хөхүүлж, хооллож, өвдөхөд нь асарч, энэ ертөнцийн ёс жаягийг заасан. Одоо харин тэр хүүхдийн тухай мэдэх бүх зүйл нь худал байсан болж таарлаа...
Англи эх
I wanted to tell her no, but how could I when I called myself terrible for thinking the exact same thing? The pain and hurt I’ve been feeling ever since learning the truth about Arthur was from the selfish desires and dreams I placed on the child I called my son. Alice was the one who actually birthed Arthur. She went through the stress, discomfort and pain of pregnancy for nine months before enduring the agony of labor. She nursed him, fed him, took care of him when he was sick and taught him the ways of this world. Now, everything she knew about the child turned out to be a lie...
Би чичирч буй уруулаа хазаж, дуугүй байхыг хичээв.
Англи эх
I bit my quivering lip, trying to keep silent.
Би тэвчээртэй, хүчтэй нь байх ёстой...
Англи эх
I needed to be the strong one...
Эхнэр маань түшиглэж болох хүн нь би байх ёстой...
Англи эх
I needed to be the one that my wife could rely on...
"Уучлаарай," гэж эхнэр маань гэнэт шивнэв. Толгой нь мөрөн дээр минь наалдсан хэвээр байсан тул ямар царай гаргаж байгааг нь харж чадсангүй.
Англи эх
"I’m sorry," my wife suddenly whispered. Her head was still leaning against my shoulder so I couldn’t tell what sort of expression she had.
"Чи уучлалт гуйх юу ч хийгээгүй шүү дээ, хонгор минь. Бид... бид зүгээр л сэтгэлээ цэгцлэх хугацаа хэрэгтэй. Артур үүнийг мэдэж байсан, тийм ч учраас явахаасаа өмнө бидэнд хэлсэн юм."
Англи эх
"You did nothing to be sorry about, Honey. We... we just need time to sort out our feelings. Arthur knew this, which was why he told us before he had to leave."
"Тэр хэр удаан явах юм бэ?" гэж тэр асуув. Би буруу сонссон ч байж мэднэ, гэхдээ эхнэрийн минь асуух дуу хоолой ямар нэг хөндий, хүйтэн сонсогдов.
Англи эх
"How long will he be gone for?" she asked. I might’ve been hearing wrong, but my wife’s voice sounded somewhat brusque as she asked.
"Хэдэн жил гэсэн," гэж би Алисыг гайхна гэж бодон хариулав. Харин тэр бага зэрэг толгой дохиод «Тийм үү» гэж бувтнав.
Англи эх
"He said a few years," I replied, expecting Alice to be surprised. Instead, she gave me a slight nod as she muttered, "I see."
"Алис, юу болоод байна?" Би түүний нүүрийг сайн харахыг хичээн эхнэрээ гарын зайд холдуулав. Нүд нь бүүдгэр, бараг амьгүй мэт бөгөөд над руу харахаас зайлсхийж байлаа.
Англи эх
"Alice, what’s wrong?" I pulled my wife an arms length away, trying to get a better look at her face. Her eyes were dull, almost lifeless, as she refused to make eye contact with me.
"Артур эзлээгүй бол бидний хүү ямар хүн болох байсан бол?" гэж тэр газар ширтэн бувтнав.
Англи эх
"I wonder what our son would’ve been like if Arthur hadn’t taken over?" she mumbled looking at the ground.
"А-Алис... битгий тэгж хэлээч. Ийм юм битгий асуу л даа," гэж хэлэх миний дуу гиншин ёолох мэт гарав.
Англи эх
"A-Alice... please don’t say that. Don’t ask something like that," I said, my voice coming out in a sort of whimper.
"Чам шиг зоригтой, нээлттэй байх байсан болов уу? Эсвэл над шиг арай болгоомжтой, ичимхий байх байсан ч юм билүү..." гэж тэр хацрыг нь даган нулимс урсах зуур үргэлжлүүлэв.
Англи эх
"Would he have been courageous and outgoing like you? Or maybe he would’ve been a bit more careful and shy like me..." she continued, tears rolling down her cheeks.
"Х-хонгор минь, битгий. Зүгээр л битгий..." Дуугаа тогтворжуулах гэж чадах бүхнээ хийсэн ч нүүрийг минь даган нулимс урсаж эхлэв. "Артур бол... Артур..."
Англи эх
"H-Honey, don’t. Just don’t..." Tears began rolling down my face despite doing all I could to steady my voice. "Arthur is... Arthur..."
"Артур бол юу гэж? Бидний хүү гэж үү?" "Эхнэр маань нүд рүү минь харахад би түүний ямар их цөхөрсөнийг... ямар их төөрсөнийг олж харлаа." "Чи анзаараагүй бол хэлье, Рей, бид ярьж эхэлснээс хойш Артурыг нэг ч удаа бидний хүү гэж хэлээгүй шүү!"
Англи эх
"Arthur is what? Our son?" My wife met my eyes and I could see how desperate she was... how lost she was. "If you haven’t noticed, Rey, not once have we referred to Arthur as our son since we started talking!"
Эсэргүүцэх гэж амаа ангайснаа би тод санаж байна. Гэвч ямар ч үндэслэл гарсангүй; ямар ч дуу, ямар ч үг... зөвхөн нам гүм л үлдэв.
Англи эх
I specifically remembered opening my mouth, trying to refute, but no argument came out; no sound, no words... only silence.
Би гүнзгий амьсгаа аваад эхнэрийнхээ нүүрэн дээрх нулимсыг арчиж байж ярив. «Чиний адил надад ч Артурыг бидний хүү гэж итгэлтэй хэлэх хэцүү байна. Дараагийн удаа түүнтэй уулзахад энэ өөрчлөгдөнө гэж найдъя, гэхдээ Алис минь, бид түүнийг арван гурван жилээс илүү хугацаанд гэр бүлээ гэж үзэж ирсэн гэдэг үнэнийг энэ өөрчлөхгүй. Бид хамтдаа инээлдэж, хэрэлдэж, баяр тэмдэглэж, нулимс унагасан. Биднийг ойртуулсан зүйл тэр биш гэж үү? Судсаар минь урсах цус ч биш, өнгөрсөнд хэн байсан маань ч биш, харин хамтдаа туулсан бүхэн маань.»
Англи эх
I took a deep breath and wiped the tears off of my wife’s face before speaking. "Just as it is for you, It’s hard for me to confidently call Arthur our son. Hopefully, that’ll change the next time we see him, but Alice, it doesn’t change the fact that we have considered him family for over thirteen years now. We laughed, we fought, we celebrated, we shed tears together. Isn’t that what brought us close? Not the blood running through us, not who we once were in the past, but what we went through together?"
Эхнэрээ чанга тэвэрсээр би үргэлжлүүлэн ярив. «Зайрус руу явах замдаа ууланд Артур чиний төлөө амиа золиосолсныг санаж байна уу? Тэр өдөр үхнэ гэж бодсон хэрнээ тэгсэн. Хэрэв чамайг чухал гэж үзээгүй бол тэр ийм зүйл хийхгүй байсныг чи сайн мэднэ. Тиймээс "хэрэв"-үүдэд битгий тээглэж бай, эргэн тойронд маань болж буй зүйлийг хүлээж авахыг хичээцгээе.»
Англи эх
Embracing my wife tightly, I continued talking. "Remember when Arthur sacrificed his life for you in the mountains on our way to Xyrus? He did that expecting to die that day. You know very well he wouldn’t have done something like that if he didn’t consider you important. So don’t dwell on the ‘what if’s and let’s try to accept what’s happening around us."
Эхнэр маань гарт минь чичирсээр тэвчиж ядан уйлахыг би мэдэрлээ. Алисын нүдэнд байсан тэр бүүдгэр, амьгүй харцыг хаана харж байснаа одоо л санав. Артурыг үхсэн гэж бодсоны дараа түүний тээж явсан харц яг л ийм байсан. Энэ бол түүний бодит байдлаас зугтах гэсэн оролдлого байлаа.
Англи эх
I could feel my wife trembling in my arms as she broke down and cried. I now remembered where I recognized that dull, lifeless look Alice had in her eyes. It was the same look she carried after we thought Arthur had died. It was her trying to escape reality.
Нулимс маань ширгэж, мэгшилт маань зөөлөн гиншилт болтол бид бие биеийнхээ тэвэрт хэсэг суув.
Англи эх
We sat there for a while in each other’s arms until our tears ran dry and our sobs were reduced to soft whimpers.
"Алис, чи аймшигтай хүн биш. Надад итгэ, би чамаас ч дор юм бодсон. Гэхдээ үүнийг ойлгож хүлээж авахад бидэнд цаг хугацаа хэрэгтэй болно..." Эхнэрийнхээ нүүрийг алгандаа авч, хайртай эмэгтэйнхээ бүх л нарийн ширийнийг ажиглан гүнзгий ширтэхэд миний дуу тасрав.
Англи эх
"Alice, you’re not a horrible person. Believe me, I’ve thought worse than you. But it is going to take us time to wrap our heads around this..." My voice trailed off as I held my wife’s face and gazed deeply, studying every detail of the woman I loved.
"Б-битгий ширтээд бай л даа. Одоо би ёстой аймаар харагдаж байгаа байх," гэж тэр уйлсандаа сөөнгө болсон хоолойгоор сиймхийлэв.
Англи эх
"S-stop staring. I must look disgusting right now," she croaked, her voice hoa.r.s.e from crying.
"Чи үзэсгэлэнтэй байна," гэж би түүний хавдаж улайсан нүд, гоожсон хамрыг ширтэнгээ хэлэв.
Англи эх
"You’re beautiful," I stated while staring at her puffy red eyes and runny nose.
Эхнэр маань нүдээ зөөлөн аниад урагш бөхийв. Би түүний уруулд өөрийнхөө уруулыг аяархан наатал майхны яг гадаа Эллигийн хоолой цангинав.
Англи эх
My wife softly closed her eyes and leaned forward. I pressed my lips gently against hers when Ellie’s voice rang just outside the tent.
"Ээж ээ! Бие чинь одоо дээрдсэн үү? Би Буг үзүүлье!"
Англи эх
"Mama! Are you feeling better now? Let me show you Boo!"
"За за, эмээтэйгээ тоглохоор ир. Аав ээж чинь... амарч байна, тийм ээ, амарч байна!" Риниа ахмадын хоолой ч мөн майхны яг гадаа цангинав.
Англи эх
"Now now, come play with Grandma. Your parents are... resting, yes resting!" Elder Rinia’s voice rang just outside the tent as well.
"Өө, за за. Алив, Бу. Эмээтэй тоглоцгооё!"
Англи эх
"Aww, okay. Come on, Boo. Let’s play with Grandma!"
Алис бид хоёр удаан гэлтэй хугацаанд харц тулгаран суусны эцэст тэр эцэст нь инээмсэглэв.
Англи эх
Alice and I locked eyes in what felt like a long time and she finally smiled.
"Эллигийн яриад байгаа тэр «Бу» гэж юу юм бэ?" гэж эхнэр маань хөмсгөө өргөн асуув.
Англи эх
"What is this ‘Boo’ that Ellie is talking about?" my wife asked, raising a brow.
"Дараа хэлье." Хавдсан нүдээрээ нүд ирмэх гэж оролдсон юм шиг нэг харц чулуудаад, би нүүрнээс нь бас нэг төөрсөн нулимсыг арчиж, түрүүн тасарсан газраасаа үргэлжлүүлэв.
Англи эх
"I’ll tell you later." Shooting her what I supposed to be a wink with my swollen eyes, I wiped another stray tear from her face and resumed where we had left off.
Сэтгэгдлүүд
108-р бүлгийн тухай ярилцъя.
Бүртгэл шалгаж байна…