Аргагүйн тэвчээр
Англи эх
Chapter 107: A Grudging Tolerance
АРТУР ЛЕЙВИНИЙ ӨНЦГӨӨС:
Англи эх
ARTHUR LEYWIN’S POV:
Бидний хувьд бараг бурхадтай адилтгагддаг амьтдын нутгаас юу хүлээж байснаа би өөрөө ч мэдэхгүй. Яагаад ч юм, миний төсөөлөлд сүр жавхлант, үлгэр мэт газар нутгууд үргэлж алт, алмаз эсвэл өөр ямар нэг үнэт зүйлээр бүтсэн байдаг байлаа.
Англи эх
I wasn’t sure what I was expecting out of a land inhabited by beings that were basically considered G.o.ds to us. For some reason, in my imagination, grand and fantastical lands were always constructed out of gold, diamonds or some other precious material.
Хуучин ертөнцөд минь хамгийн нөлөө бүхий хүмүүсийн гэр ч бусад бүхнээс илүү ашиг тусыг бодож барьсан байдаг байв. Хамгийн чухал хүмүүс ихэвчлэн дайчид байсан болохоор бидний амт сонирхол нэлээд энгийн байж. Ховор араатны арьсаар хийсэн тавилга мэтийн зүйл хэнд ч хэрэггүй, зөвхөн өөрийгөө үнэлэх үнэлэмж нь хөрөнгөтэйгөө шууд пропорциональ баян худалдаачид, улстөрчид л тийм юм хөөцөлддөг байсан.
Англи эх
In my old world, even the homes of the most influential figures were designed with the intention of practicality more than anything else. The most important figures were mostly warriors after all, and our tastes were rather simple. Things like furniture made from the hides of precious beasts were unnecessary and only sought after by the rich merchants and politicians whose sense of self-worth were directly proportional to their wealth.
Тиймээс алтан гэрлийн баганаас гарч, асуруудын ертөнцөд хөл тавих агшинд нүд маань бүлтийж, амьсгаа минь тасрахаас өөр аргагүй байлаа.
Англи эх
Thus, exiting from the golden column of light and stepping into the realm of asuras could only leave me wide-eyed and breathless.
Сэтгэл санаа минь гашуун, саяхан гаргасан шийдвэртээ харамсаж, дотроо зовсоор л байлаа. Гэвч Сильвиа, Виндсом хоёрын ирсэн нутгийг ганцхан харахад л зовлон бэрхшээл, цаашид тэвчих ёстой хүнд хэцүү бүхнээ түр мартахад хангалттай байв.
Англи эх
My mood was sour and I was still wallowing in regret over the recent decision I had made, but one glance at the land Sylvia and Windsom had come from was all it took for me to temporarily forget about my troubles and future hardships I would have to endure.
Яг л өөр гариг руу зөөгдсөн юм шиг санагдлаа. Барилга байшин, харшуудыг оршин суугчид нь барьсан бус, харин хөрс шороо, газар нутаг өөрөө тэнд амьдрах хүмүүст зохистой болохын тулд өөрийгөө хэлбэржүүлсэн мэт гариг.
Англи эх
It felt as if I had been transported to a different planet; a planet where it wasn’t the inhabitants that had constructed the buildings and manors, but one where the earth and land forged itself to be worthy enough to be resided in.
Бидний өмнө сүндэрлэх цайз хэн нэгэн зүсэж, цутгаж хэлбэржүүлсэн ямар ч шинж тэмдэггүй, газраас өөрөө төрсөн мэт харагдана. Хэдэн километрийн цаанаас ч харагдахаар өндөр цайзын хананд үнэт эрдсээр хийсэн бололтой нарийн хээ угалз, рун бичгүүд бүрхсэн байв. Мод нь хоорондоо нугаран орооцолдож нуман хаалга үүсгэн, олон өнгөөр тунгалаг гялалзах гүүрний дээгүүр хаалга руу хөтлөх хонгилыг бүрдүүлжээ.
Англи эх
The towering castle in front of us seemed to have been birthed from the earth itself as there were neither signs nor indications that it had been shaped or molded. Sophisticated designs and runes made from what looked like precious minerals covered the walls of the castle that stood high enough to be seen from kilometers away. The trees bent and tangled together in arches to create a corridor that led to the entrance atop a bridge, shimmering in an array of translucent colors.
Цайзаас нүдээ салгах гэж их хүчин зүтгэл гаргалаа. Солонгорон гялалзах гүүрнээс салгах нь ч амаргүй байсан ч, эцэст нь ядаж орчноо ажиглахуйц хэмжээнд өөрийгөө хураан авч чадлаа.
Англи эх
Peeling my eyes off the castle itself took a great effort, the iridescent bridge was no easier, but I was finally able to at least collect myself enough to take in my surroundings.
Виндсом биднийг интоорын цэцгийг санагдуулах модоор дүүрэн уулын оройд авчирчээ. Танил мод бүгд бүрэн дэлгэрч, гялалзах ягаан дэлбээнүүд газарт унахдаа бүжиглэх мэт эргэлдэнэ. Бидний өмнө сунах өнгө алаглам гүүр өөр нэг уул руу хүрдэг бөгөөд цайз тэр уулыг сийлж гаргасан мэт харагдаж байв. Уул нэлээд өндөрт байгаа нь илт, учир нь гүүрний доорх бүхнийг үүл бүрхэж, хоёр уулын оргил л цагаан манан далай дахь хоёр арал шиг цухуйж харагдана.
Англи эх
Windsom had transported us on top of a mountain cluttered with trees that reminded me of cherry blossoms. The familiar trees were in full bloom, with shimmering pink petals that seemed to dance as they floated down to the ground. The vibrant bridge that stretched out in front of us led to another mountain of which the castle seemed to have been carved from. Evidently, the mountain was pretty high up as the clouds covered everything underneath the bridge, with two mountain peaks that stuck out like two islands in an ocean of hazy white.
«Эфеотуст тавтай морил, бүр тодруулбал Индрат овгийн цайзад.» Виндсом ямар ч мөнх бус хааны төлөө дайн өдөөхөөр үнэт эрдэст гүүрэн дээр гишгэн цайз руу алхаж, эргэж харан намайг дагахыг дохив.
Англи эх
"Welcome to Epheotus, or more specifically, the Indrath Clan’s castle." Windsom walked towards the castle, stepping on the bridge of precious minerals that any mortal king would wage wars for, before glancing back and beckoning me to follow.
Гүнзгий амьсгаа аваад асурын араас дагаж, гүүрний гэрэлтэх гадаргуу дээр баруун хөлөө болгоомжтой тавилаа. Гүүр будгийн шил шиг хагас тунгалаг байв. Гишгэмэгц гүн айдас намайг бүрхэж авсан нь гайхмаар, учир нь би хэзээ ч өндрөөс айж байгаагүй юм. Хэдэн зуун футыг чөлөөтэй хөндлөн гарсан гүүрийг тулах ганц ч тулгуур байхгүйгээс болсон байж магадгүй.
Англи эх
Taking a deep breath, I trailed behind the asura, carefully placing my right foot on top of the incandescent surface of the bridge. The bridge was semi-translucent like stained gla.s.s.. As I stepped on the structure, a deep feeling of fear washed over me, which was a surprise since I have never had a fear of heights. It might’ve been due to the fact that there were no supports holding up the bridge that easily spanned a couple hundred feet.
«Индрат овог уу? Тэгэхээр бид Сильвиагийн гэр бүлийнхний гэрт ирсэн гэсэн үг үү?» гэж би асуулаа. Өнгө алаглам гүүр гэнэт хугарвал юу болохыг төсөөлснөөс түүнд итгэх нь дээр гэж шийдсэн юм. Виндсомтой зэрэгцэн алхсаар бид цайз руу чиглэв.
Англи эх
"Indrath Clan? You mean we’re at the home of Sylvia’s family?" I asked. I had decided to trust in the colorful bridge rather than imagine what would happen if it were to abruptly break. Walking alongside Windsom, we made our way towards the castle.
«Тийм. Индрат ноён чамайг болон Сильви хатагтайг ирэнгүүт өөрт нь авчир гэж тушаасан юм» гэж асура хариулав. Ер нь хүйтэн, хөндий байдаг Виндсом нөмрөгийнхөө үрчлээсийг сандран тэгшлэхийг хараад би инээд хүрлээ.
Англи эх
"Yes. Lord Indrath had commanded that I bring you and Lady Sylvie to him upon arrival," the asura replied. I found it amusing seeing the usually cool and aloof Windsom smoothing out the creases on his robe anxiously.
"Ноёдын ноён энэ сүрхий эзэнтэй уулзахаас өмнө сүүлчийн зөвлөгөө байна уу?"
Англи эх
"Any last tips before meeting this almighty lord of lords?"
«Харамсалтай нь, юу болохыг би ч мэдэхгүй. Энэ байдал угаасаа нэлээд ер бусын шүү дээ» гэж тэр үсээ янзлангаа хариулав.
Англи эх
"Unfortunately, even I do not know what to expect; this situation is rather peculiar after all," he answered, tidying his hair.
Санаа алдаад, гартаа унтаж буй Сильви рүү харлаа. Түүний хэт их унтаж байгаад санаа зовж эхэлсэн бөгөөд намайг тайвшруулах ганц зүйл нь түүний жигд амьсгаа л байв.
Англи эх
Letting out a sigh, I glanced down at Sylvie sleeping in my arms. I was beginning to grow worried by how much she slept, the only thing comforting me being her rhythmic breathing.
Аварга цайзын хаалга ч мөн адил аймшигтай том. Арван гурван настай хүүд л өндөр санагдаад зогсохгүй, аварга хүмүүс, тэгээд... за яахав... луу хүртэл чөлөөтэй орохоор өндөр байлаа.
Англи эх
The doors to the monstrous castle were just as proportionately terrifying. They were tall, not just to a thirteen-year-old boy, but tall enough to admit giants and... well... dragons.
«Харуул манаа байхгүй юм уу?» гэж би нээлттэй хаалганы орчмыг харангаа асуув.
Англи эх
"There aren’t any guards or watchmen?" I asked, looking around the open doors.
"Байлгүй яах вэ. Биднийг гүүрээр гарч байхад л харж байсан. За яв, Индрат ноёныг хүлээлгэж болохгүй."
Англи эх
"Of course there are. They were watching us while we were crossing over the bridge. Now come, we shouldn’t keep Lord Indrath waiting."
Гүүрнээс бууж цайз руу ороход сэтгэлийн түгшүүр арилсан ч оронд нь хүйтэн хөлс цутгаж эхэллээ. Намайг айлгасан зүйл гүүрний өндөр биш, харин биднийг гүүрээр гарах зуур ажиглаж байсан хэн нэгэн, эсвэл ямар нэгэн юм байсныг ойлгосон юм.
Англи эх
As I stepped off the bridge and into the castle, the feeling of angst went away, instead I was drenched in cold sweat at the realization that it wasn’t the height of the bridge that had scared me but whoever, or whatever, had been watching me as we crossed it.
Цайзын дотор тал гаднахаасаа дутахгүй сүрлэг урлагдсан нь урам хугалсангүй. Уулнаас сийлж гаргасан мэт нуман хийцтэй тааз нь хэрэггүй өндөр. Хана нь хүртэл ямар нэг түүх өгүүлэх мэт нарийн хээ угалзаар чимэглэгджээ. Гэхдээ цайз ийм том атлаа айхтар нам гүм байлаа.
Англи эх
The interior of the castle didn’t disappoint as it was just as magnificently crafted as the outside. Ceilings were unnecessarily high with arches that looked to have been carved out of the mountain. The walls themselves were adorned with intricate detailing, as if they told a story. Yet, considering how large the castle was, it was eerily quiet.
«Ийшээ. Индрат овог чамайг хүлээж байна.» Виндсом алхангаа хувцасныхаа аль нэг хэсгийг байн байн засаж байсан нь тэр их тэвдэж байгааг илтгэнэ.
Англи эх
"This way. The Indrath Clan is waiting for you." Windsom seemed to be on edge as he kept fixing some part of his attire while we walked.
"Байз, бүхэл бүтэн овог биднийг хүлээж байгаа юм уу?"
Англи эх
"Wait, the entire clan is waiting for us?"
«Тийм, одоо яаравчилъя л даа» гэж асура санаа алдаад, намайг гүйцэж түрүүлэн онцгой айдас төрүүлэм нэгэн хонгил руу оров.
Англи эх
"Yes, now please, let us hurry," the asura sighed, as he went ahead of me into a particularly intimidating corridor.
Нуруугаар минь дахин хүйт даалаа, гэхдээ энэ удаа эх сурвалжийг нь харж чадсан юм. Хонгилын төгсгөлд хаалгыг хоёр хүн сахин зогсоно. Хонгилын гэрлийн тусгасан сүүдэрт нөмрөгдсөн тул тэдний дүр төрхийг сайн ялгаж харж чадсангүй. Гэвч зөн совин маань аль хэдийн ажиллаж, эдгээр сүүдэрт нөмрөгдсөн хоёроос аль болох хол зугт гэж намайг цөхрөнгөө баран ятгаж байлаа.
Англи эх
Again, shivers ran down my spine, but this time, I was able to see the source. At the end of the corridor, were two figures guarding the door. I wasn’t able to make out much of their appearance as they were shrouded in darkness from the shadows cast by the corridor’s lights. However, my instincts had already kicked in, desperately trying to convince me to run as far away as possible from these two shadowed figures.
Эртний Модны Сахиулын өмнө зогсож байсан үеэ санав. Гэхдээ тэр харуулуудын өмнө намайг бараг алах шахсан тэр S зэрэглэлийн манын араатан хүртэл их бууны тэжээл л болох байх гэж мэдрэгдэж байлаа.
Англи эх
I was reminded of the time I was in front of the Elderwood Guardian, however, I had a feeling that in front of those guards, the S cla.s.s mana beast that I almost died to would only be cannon fodder.
Виндсом бид хоёр эцэст нь тэдэнд ойртлоо. Хаалганы дэргэд ирээд л хоёр харуулын төрхийг ялгаж харж чадлаа. Нэг нь эмэгтэй, царай нь найрсаг. Ногоон үсээ чихнийхээ доохнуур богино тайрсан нь эрэгтэйлэг харагдах ч, нимгэн арьсан хуягны доороос тодрох тод дугуйлаг биеийн хэлбэр нь өөрийг хэлнэ. Хажууд нь зогсох эр хамаагүй догшин төрхтэй, хурц нүдтэй, хацрыг нь хөндлөн огтолсон тахир сорвитой. Хоёулангийнх нь бүсэнд зүүсэн богино хутганаас өөр харагдах зэвсэг алга.
Англи эх
Windsom and I eventually approached them. Reaching the door, I was now able to discern the two guards’ features. One was a female with an amiable expression on her face. She looked rather tomboyish with her green hair cut short to just underneath her ear, but the distinct curves noticeable below her light leather armor showed otherwise. The man next to her looked much fiercer, with sharp eyes and a scar that jaggedly cut crossed his cheek. The only visible weapon I noticed on either of them was a short dagger strapped to each of their waists.
«Виндсом ахмад. Эцэст нь хүн хүүг авчирсан байна шүү» гэж эмэгтэй харуул мишээв. Эр харуул Сильви рүү ширтээд, над руу судлах мэт өнгийж харав. «Хүний хүүхэд гүнжийг тэврээд явах нь зохимжтой юм уу?» гэж тэр дургүйцэнгүй асуув.
Англи эх
"Elder Windsom. I see you finally brought the human boy," the female guard grinned. The male guard stared at Sylvie and looked up at me in a studying gaze. "Is it appropriate for a human child to be carrying the Princess?" he asked disapprovingly.
«Орхи, Сигниз. Тэд Уяатай» гэж Виндсом тоосонгүй. «За... та нар биднийг оруулах уу, үгүй юу?»
Англи эх
"Let it be, Signiz. They are bonded," Windsom dismissed. "Now... are you guys going to let us in or not?"
Хоёр харуул хэсэгхэн бие бие рүүгээ харснаа Виндсомд толгой дохив. Тэр хоёр хаалга руу эргэхэд тэднээс цацрах хүчний аура эрс нэмэгдэж, бараг гараар барьж болохоор мэдрэгдэв. Хэдхэн секунд л өнгөрсөн ч нүүрээр минь хүйтэн хөлсний дусал урсаж, амьсгаа минь өнгөц, тасалдангуй болов.
Англи эх
The two guards looked at each other briefly before giving Windsom a brief nod. As the two of them faced the door, the aura they emitted increased significantly, enough for it to be nearly palpable. Only a few seconds had pa.s.sed but beads of cold sweat rolled down my face as my breathing became shallow and jagged.
Хоёр харуул тус бүр хаалганы нэг бариулаас бариад татаж нээлээ. Тэр хоёр хүртэл хүчлэн байж ангайлгаж байгаагаас хаалга хичнээн хүнд болохыг л төсөөлөх үлдэв. Эцэст нь чанга тачигнах чимээ гарч, сүндэрлэх хаалга гулсан нээгдэж, Их Танхим гэж миний таамагласан өрөө ил гарлаа... тэгээд цасан цагаан галаар дүрэлзэх сэнтийд залрах, хорь ч хүрээгүй бололтой эр над руу эгц ширтэж байв.
Англи эх
The two guards each held onto one of the door handles and pulled it open. I could only imagine how heavy it was since the two guards were struggling to pry it apart. Finally, with a loud clack, the towering door slid open, revealing what I a.s.sumed to be the Great Hall... and staring right at me, seated on a blazing white throne, was a man who looked to be no older than twenty.
Виндсом тэр даруй намайг гүйцэн түрүүлж өрөөнд орон өвдөг сөгдөв.
Англи эх
Windsom immediately stepped past me into the room and kneeled.
«Эрхэм ноён минь» гэж асура толгойгоо бөхийлгөн хандав. Индрат ноён миний төсөөлж байснаас огт өөр байлаа. Түүнээс хүйтэн, бараг зөөлөн уужуу уур амьсгал мэдрэгдэх бөгөөд урт ч биш, богино ч биш мөнгөлөг цөцгийн өнгөтэй үстэй. Ямар ч талаас нь харсан царайлаг эр гэгдэх ч, гайхамшигтай гоо үзэсгэлэнтэй гэхээр биш. Цагаан нөмрөгийнх нь доор ямар биетэй нь сайн харагдахгүй ч онцгой булчинлаг бас биш бололтой. Нүд нь Сильвиаг хэтэрхий санагдуулж сэтгэл эвгүйрхэм. Гэхдээ Сильвиагийн нүдэнд энэрэл хэвээр байсан бол түүнийх хатуу. Индрат ноёны нүд ч бас ягаан өнгөтэй, харин эндээс ч өнгө нь солигдон хувьсаж байгааг харж болж байлаа.
Англи эх
"My Lord," the asura addressed, bowing his head. Lord Indrath wasn’t what I had expected him to be like in the least. He had a cool, almost mellow feel to him, sporting a silvery cream-colored hair that was neither long nor short. He would be considered an attractive man by any means, but he wasn’t exceptionally stunning either. I couldn’t really tell what his build was underneath his white robe but he didn’t look particularly robust. His eyes reminded me too much of Sylvia for my comfort, but while Sylvia’s eyes were still compa.s.sionate, his were hard. Lord Indrath’s eyes were purple as well, but even from here, I could see the colors change shades.
Хэтэрхий удаан ширтсэнээ ухаарч, би ч мөн адил өвдөг сөгдөв. Гэхдээ толгойгоо бөхийлгөсөн хэвээр өрөөг сэм ажиглахаас өөрийгөө барьж чадсангүй. Их танхимын хажууд янз бүрийн нас, биеийн хэмжээтэй хүмүүс зогсон над руу ширтэнэ. Зарим нь түрүүчийн эр харуул шиг жигшсэн, бусад нь зүгээр л сониуч харцаар.
Англи эх
Realizing that I had been staring for far too long, I followed suit and kneeled as well. While my head was down, though, I couldn’t help but peek around the room. Standing to the side of the great hall were figures of all ages and sizes staring at me, some disdainful like the prior male guard, while others with simple curiosity.
Виндсом бид хоёрыг тойрон зогсох хүн бүр Дикатены хамгийн хүчирхэг шидтэнг хүртэл ухаан алдаж, амнаас нь хөөс гаргахаар аура цацруулж байлаа. Харин гялалзах цагаан галаар дүрэлзэх сэнтийд залрах эр огт аура цацруулсангүй. Санаатайгаар мэдрэх гэж оролдсон ч оршихуйг нь ч мэдэрч чадсангүй. Түүнийг харж байгаа хэрнээ нүдээ яг түүн дээр төвлөрүүлэхгүй бол бодитоор оршин байгаад нь итгэхэд бэрх байв.
Англи эх
Each of the figures that were standing around Windsom and I emanated auras that would make even the most powerful mages in Dicathen faint and froth in the mouth, yet, the man seated on the throne that burned in a shimmering white fire emitted none. Even after trying to consciously sense him, I couldn’t even feel his presence. Even with the fact that I was able to see him, I had trouble believing he actually existed if my eyes weren’t directly focused on him.
«Бос.» Хоолой нь зөөлөн, мөнгөлөг атлаа хутга шиг хурц, эелдэг хийгээд сүрдмээр зэрэг сонсогдоно. Бид босож, Сильвиг гартаа тэвэрсээр сэнтий рүү алхлаа. Бүгдийн харц намайг даган, алхам бүрийг минь шүүн тунгааж байгааг мэдэрнэ. Өнчин хүүхэд байхдаа ойролцоох захаас гэрийнхээ хүнс авахаар явдаг байсан үе санаанд буув. Тэр үед томчууд над руу яг ингэж харж байсан, зайлсхийх ёстой ямар нэг өвчин мэт зэвүүцэн, илтэд жигшин ширтдэг байлаа.
Англи эх
"Stand." His voice soft and silvery, yet sharp like a knife in a way that it was both gentle and imposing. Rising to our feet, we walked towards the throne, with Sylvie still in my arms. I could feel the eyes of everyone following me, judging my every movement. I was reminded of when I was still an orphan fetching groceries for our house at a nearby market. It felt much like how the adults looked at me then, the glares and blatant disgust as if I was some sort of disease that they needed to avoid.
Сэнтийд залрах эрийг үг хэлэхийг хүлээх зуур секундүүд удаан урсав. Гэвч тэр тайлж ойлгохын аргагүй царайтайгаар Сильви бид хоёр руу дуугүй ширтсээр л байлаа.
Англи эх
Seconds slowly ticked by as we waited for the man on the throne to speak, yet he only stared wordlessly at me and Sylvie with an expression I couldn’t interpret.
Индрат ноён намайг судалж байх зуур нүд минь түүнээс салаагүй байсан болохоор гартаа байсан Сильви гэнэт алга болж, түүний гарт гарч ирэхийг мэдрэхэд миний анхны хариу үйлдэл болхи, эргэлзэнгүй цочрол л байлаа.
Англи эх
My eyes hadn’t left Lord Indrath as he had been studying me so when I felt Sylvie in my arms suddenly disappear and reappear in his arms, my immediate reaction was a clumsy and baffled astonishment.
«Юу вэ?!» гэж би дуу алдлаа. Виндсом мөрөн дээр минь гараа тавих хүртэл Уяа руугаа гараа сунгах гэж өөрийн эрхгүй оролдов.
Англи эх
"What the?!" I spouted. I reflexively tried to reach out for my bond until Windsom placed his hand on my shoulder.
«Юу гэж. Би ач охиноо тэвэрч болохгүй гэж үү?» гэж Индрат ноён Сильвиг нэг гартаа барин хариу шидэв. Түүнийг нүднийхээ түвшинд хүртэл өргөөд, унтаж буй Уяаг минь өнцөг бүрээс нь нягтлан эргүүлж харав.
Англи эх
"What. Am I not allowed to hold my own granddaughter?" Lord Indrath retorted, holding Sylvie in one hand. Lifting her up so he was eye-level, Lord Indrath turned her around while inspecting every angle of my sleeping bond.
«Чи түүнийг ерөөсөө сургаагүй бололтой. Манын түвшин нь доромжлол мэт доогуур байна. Одоо ингэж өвөлжих нойронд орсныг нь харвал чи түүнийг хэт ачаалсан бололтой.» Индрат ноёны нүд нарийсаж, намайг нэвт хатган харав. Зөвхөн бардам зан маань л намайг ухрахаас сэргийлж байлаа.
Англи эх
"I see you have done nothing to train her. Her mana levels are insultingly low, and by how she’s in a hibernating state right now, it seemed that you had strained her." Lord Indrath’s eyes narrowed and pierced through me, only my pride keeping me from taking a step back.
«Уучлаарай, эрхэм ноён минь. Би Дикатенд байхдаа Сильви хатагтайг сургах ёстой байсан. Хэрэв таны таалалд нийцвэл одоо ч сургаж эхэлж болно.» Гайхалтай нь Виндсом намайг өмгөөлж, сэнтийд залрах цөцгий үст эрийн өмнө дахин мэхийв.
Англи эх
"My apologies, My Lord. I should have trained Lady Sylvie while I was in Dicathen. If it is to your liking, I can start her training now as well." To my surprise, Windsom had defended me, bowing once again in front of the creamy-haired man on the throne.
«Хэрэггүй. Би... Сильвиг биечлэн харж хандана» гэж Индрат ноён толгой сэгсрэн татгалзав. Үүнтэй зэрэгцэн Индрат овгийн бусад гишүүд бие биедээ догдлон шивнэлдэж, их танхимыг гайхсан амьсгаа, намуухан бувтнаа дүүргэлээ.
Англи эх
"No need. I will personally look after... Sylvie," Lord Indrath dismissed, shaking his head. With that, a wave of surprised gasps and soft murmurs filled the great hall as the other members of the Indrath Clan whispered to one another excitedly.
Индрат ноён Сильвигийн хоёр нүдний завсар хуруугаа зөөлөн тавиад, сонсогдохгүй ямар нэг юм уруулаараа шивнэв. Нүд нь гэрэлтэж, Сильви гэнэт цочин сэрэхэд нүд нь өвөөгийнхтэй адил ягаан өнгөөр гялалзаж байлаа.
Англи эх
Placing a finger gently between Sylvie’s eyes, Lord Indrath mouthed something inaudibly. His eyes glowed, and suddenly Sylvie jolted awake, her eyes glimmering in the same shade of purple as her grandfather’s.
"Кюү? «Аав аа? Би хаана байна?»"
Англи эх
"Kyu?" ‘Papa? Where am I?’
Хэдэн өдөр сонсоогүй дотно хоолой толгойд минь цуурайтав. Танихгүй орчин, дээр нь огт харж байгаагүй эр түүнийг ийм дотно тэвэрч байгаад Сильви илт төөрөлдсөн байлаа.
Англи эх
The nostalgic voice that I hadn’t heard in days filled my head. Sylvie was obviously confused by the unfamiliar scene and by the fact that a man she had never seen was holding her so intimately.
«Бид жаахан хол ирчихлээ, Сильв. Чи ямар байна?» гэж би нүүрэндээ инээмсэглэл тодруулан хариу дамжуулав.
Англи эх
‘We’ve come a bit far away, Sylv. How are you feeling?’ I transmitted back, a smile forming on my face.
«Нойр хүрч байна~ Буцаад унтаж болох уу, Аав аа?» Сильвигийн нүд нээлттэй байх гэж хүчлэн, ядарсан байдалтай хэд цавчилснаа бүрмөсөн анилдахыг би харж байлаа.
Англи эх
‘Sleepy~ Can I go back to sleep, Papa?’ I could see Sylvie’s eyes struggling to stay open as she blinked wearily before fully closing.
«Индрат ноён. Вин... Виндсом ахмад надаас юу шаардагдахыг аль хэдийн тайлбарласан ч, яг яагаад намайг энд авчрах ёстойг хараахан хэлээгүй байна. Хэрэв зүгээр л бэлтгэл хийх зорилготой бол Дикатены алс хол нэгэн гүнд ч болохгүй гэж үү?» гэж би Уяагаа буцааж өгөхийг нь тэвчээр алдан хүлээнгээ асуув.
Англи эх
"Lord Indrath. Win... Elder Windsom had already explained to me what is needed of me, but he has yet to fill me in on why exactly I was to be brought here. If it is simply for training purposes, isn’t some remote dungeon in Dicathen a suitable place?" I asked, impatiently waiting for him to hand me back my bond.
"Би чамайг Агрона болон түүний цэрэгтэй тулахад бидэнд туслах зайлшгүй хэрэгтэй хөлөг хэмээн үзсэн. Ойртож буй дайнд ялах нь хоёр талд ашигтайг чи аль хэдийн ойлгосон биз дээ? Ийм учраас энд байх хугацаанд чинь чамайг сургахад Виндсомд туслах хэд хэдэн мэргэжилтэн байх нь хамгийн ашигтай. Үүнийг нэр хүнд гэж бод. Чиний авах сургалтыг зөвхөн залуу үеийн хамгийн авьяастнууд л авдаг юм."
Англи эх
"I have deemed you a necessary piece that will help us against Agrona and his army. I take it that you have already understood the mutual benefit in winning the approaching war, yes? Having said that, it will be the most beneficial to have several specialists to help Windsom in training you during your stay here. Think of it as an honor since only the most talented of the younger generations would get the training that you will get."
«Дайн хэзээ ойртохыг та яаж мэдэх юм бэ? Бидэнд ер нь хэр хугацаа байгаа юм бэ?» Тайван бэлтгэл хийхэд хэтэрхий олон тодорхойгүй зүйл байлаа.
Англи эх
"How will you know when the war will be approaching? How much time do we even have?" There were way too many uncertainties for me to be able to comfortably train.
«Энэ миний санаа зовох асуудал. Бэлтгэлдээ анхаар. Нутаг руугаа буцах цаг болоход би Виндсомд мэдэгдэнэ. Ингээд боллоо» гэж Индрат ноён хариулаад, намайг авч явахыг Виндсомд дохив.
Англи эх
"That is for me to worry about. Focus on your training and I will notify Windsom when it is time for you to go back to your homeland. That is all," Lord Indrath replied, signaling to Windsom to take me away.
"Байз, тэгвэл Сильви яах юм бэ?"
Англи эх
"Wait, what about Sylvie?"
«Бэлтгэл нь дуусах хүртэл надтай хамт байна» гэж тэр ердийн зүйл хэлж байгаа мэт хэлэв.
Англи эх
"She will stay with me until her training is over," he said matter-of-factly.
"Юу? Тэр хэр удах юм бэ? Тэр болтол би түүнтэй уулзаж чадахгүй гэж үү?"
Англи эх
"What? How long will that take? I won’t be able to see her until then?"
Индрат ноёны хөмсөг тэвчээр алдан тагжганаж, тэр зүгээр л гараараа биднийг хөөн зайлуулах дохио өгөв. Намайг хариу хэлж амжаагүй байхад Виндсом гарнаас минь чанга базан, их танхимаас чирэн гаргалаа.
Англи эх
Lord Indrath’s brow twitched impatiently as he simply shooed us away with his hand. Before I could respond, Windsom squeezed my arm tightly, dragging me out of the great hall.
Хоёр харуулыг өнгөрмөгц би уурлан гараа Виндсомын атгаанаас сугалав. «Тэр уулзалтын утга учир нь ер нь юу байсан юм бэ? Би тийшээ ороод Сильвигээ булаалгаж, бүх Индрат овогт дорд үзэгдэх гэж очсон юм уу? Ямар доромжлол вэ!»
Англи эх
After pa.s.sing the two guards I angrily shook my hand out of Windsom’s grasp. "What was even the point of that meeting? I went in there to have Sylvie s.n.a.t.c.hed away and be looked down on by all of the Indrath Clan? That was humiliating!"
Виндсом санаа алдаад хариулав: «Чи болон асуруудын хоорондын харилцаа их ер бусын бөгөөд үүнийг... яахав... аргагүйн тэвчээр гэж л нэрлэж болох юм. Дорд амьтанд найдахаас өөр аргагүй болсон нь өөрөө бидний бардамналд учирсан шарх. Санаа бүү зов, чамд ч, Сильви хатагтайд ч муугаар хандахгүй. Индрат ноёны хэлсэнчлэн чи бидэнд чухал.»
Англи эх
Letting out a sigh, Windsom replied, "The relationship between you and the asuras is very peculiar and could only be summed up as... let’s say... a grudging tolerance. The very fact that we have no choice but to rely on a lesser being is a wound on our pride. Do not worry, both you and Lady Sylvie will not be mistreated. Like Lord Indrath had mentioned, you are important to us."
«Тэр "зайлшгүй хэрэгтэй хөлөг" гэж хэлсэн гэдэгт би бараг итгэлтэй байна» гэж би ёжтой инээгээд, түрүүн гарсан гүүрэн дээрээ эргэн гишгэлээ.
Англи эх
"I’m pretty sure he said ‘necessary piece’," I scoffed, stepping back onto the bridge we previously crossed.
Виндсомын уруул үл ялиг инээмсэглэлд муруйв. «Яв, чамайг танилцуулах хүмүүс байна.»
Англи эх
Windsom’s lips curled into a faint smile. "Come, there are some people I want you to meet."
Сэтгэгдлүүд
109-р бүлгийн тухай ярилцъя.
Бүртгэл шалгаж байна…