Насны цаадах тоо
Англи эх
Chapter 143: Numbers Behind Age
ТЕССИА ЭРАЛИТЫН ӨНЦГӨӨС:
Англи эх
TESSIA ERALITH’S POV:
Шилжүүлэх хаалганаас гарч тавцан дээр буухад бие минь ядарч, сэтгэл минь бухимдаж байлаа. Тэнд би тусалж чадах байсан ч намайг үлдээсэнгүй. Тулалдахаар үлдсэн цэргүүд бүгд нэг л үгийг давтсан: би явах ёстой, миний аюулгүй байдал хамгийн чухал гэж.
Англи эх
I stepped out of the teleportation gate and onto a platform, feeling weary and frustrated. I could’ve helped back there, but they wouldn’t let me. The soldiers that stayed behind to fight all echoed the same words, that I needed to go and my safety was priority.
Бүгд намайг шилэн хөшөө мэт хандах юм бол ингэж үхэн хатан бэлтгэл хийгээд ямар хэрэг байгаа юм бэ?
Англи эх
What the hell was the point of training so damn hard if everyone treated me like some glass sculpture?
Бухимдлаа гадагшлуулчих юм шиг гүнзгий амьсгаа гаргасан ч энэ нь зөвхөн биеийг минь ямар их цангаж байгааг сануулав. Цэрэг, харуул, сувилагч нарын бөөгнөрлийг тойруулан харж, хатсан хоолойгоо норгох ганц аяга ус барьсан хүн хайлаа. Тэгтэл багийнхаа гишүүдийг олж харав.
Англи эх
I let out a deep breath, hoping to expel the frustration out of my system, but all it did was remind my body how thirsty I was. Looking around at the crowd of soldiers, guards and nurses, I sought out looking for anyone holding a glass of water to quench my parched throat. Then I caught the sight of my teammates.
Станнард, Дарвус хоёр хананд налаад унтчихсан, харин Кариа босоо сууж хэн нэгэнтэй ярилцаж байснаа над руу заалаа.
Англи эх
Stannard and Darvus were asleep against the wall while Caria was sitting up, speaking to someone, when she pointed at me.
Түүнтэй ярьж байсан эр тонгойсон хэвээрээ толгойгоо эргүүлэв.
Англи эх
The man she had been talking to maintained his crouching position as he turned his head.
Түүнийг босох үед цээж минь базлав. Эргэн тойрноо ажиглаж байсан зангидсан хөмсөг, хурц харц нь надтай нүд тулгармагц тэр дороо зөөлөрлөө.
Англи эх
My chest tightened as he stood up. His furrowed brows and sharp gaze that regarded his surroundings instantly relaxed as he locked eyes with me.
Энэ Арт байв.
Англи эх
It was Art.
Над руу алхаж ирэх түүнийг ухаан алдсан мэт ширтэхээс өөр аргагүй байлаа. Хоёр жилийн дараа анх харахад тэр цус, шавар шороонд будагдаж, өөрөө нэг мангас шиг л харагдаж байсан. Харин одоо над руу дөхөж яваа Арт тэс өөр байлаа. Алтаар тансаг хөвөөлсөн цэвэрхэн цагаан цамц, түүнийг нууцлаг сүүдэрт ороох мэт урт хар нөмрөг өмссөн түүнээс Дикатены аль ч хааны гэр бүлийг бүдэгрүүлэх сүр жавхаа ханхалж байв. Урт үсээ боосон нь эрүүний хурц шугамыг нь улам тодотгож, хүрэн шаргал сэвлэг нь магнай дээгүүр нь замбараагүй унжин, сэтгэл булаасан инээмсэглэлээс нь үрчлээ татсан номин цэнхэр нүдийг нь давж унжиж байлаа.
Англи эх
I couldn’t help but mindlessly stare as he walked towards me. The first time I had seen him in two years, he was covered in blood and grime, looking somewhat like a monster himself. However, the Art that was approaching me now was completely different. Dressed in a sharp white tunic lined luxuriously with gold and a long black mantle that seemed to shroud him in mystery, he exuded a sort of grand aura that belittled every royal family in Dicathen. His long hair was bound up, accentuating the sharp lines of his jaw while locks of auburn bangs fell messily over his forehead and past his azure eyes that crinkled from his breathtaking smile.
Тэр над руу бараг ирчихсэн байхад л би ухаан орлоо. Ойролцоо цэргүүд, харуулууд байгаа тул биеэ барих хэрэгтэй. Артыг хамгийн сүүлд харснаас хойш өдөр ч болоогүй байсан, тэгээд олны өмнө сүүлд уулзахад гаргасан байдлаас нь харахад тэр сэтгэл хөдөлсөн уулзалтад дургүй нь лавтай.
Англи эх
He was almost upon me when I snapped out of my daze. There were soldiers and guards nearby that I had to keep my composure around. It had barely been a day since the last time I’d seen Art and judging by his demeanor from the last time we had met in public, I’m sure he disliked emotional reunions.
Сөөнгө ханиалгаад, бохир заваан төрхтэй байсан ч аль болох их сүр жавхаа, нэр төрөө цуглуулан цээжээ дэлдийлгэж, илүү цэх зогсохыг хичээв.
Англи эх
Letting out a hoarse cough, I tried to stand taller, puffing myself up to muster as much poise and dignity that I could despite my unkempt appearance.
Царайгаа хөдөлгөөнгүй барин гар барилцахаар гараа сунгалаа. «Ийм удалгүй дахиад уулзсандаа баяртай байна, Арт...»
Англи эх
I stuck out my hand for him to shake, keeping my expression stoic. "Good to see you so soon, Arth, "
Гэвч миний гарыг тоосонгүй. Хүчирхэг гар минь бугуйн доогуур шургалан нуруун дээр минь бат тогтож, намайг өөр рүүгээ татлаа. Гэнэтийн хүчинд би урагшаа бүдэрч, нүүр минь нимгэн цамцанд нь наалдан, түүний илчинд умбав.
Англи эх
My gesture was ignored as a powerful hand wove underneath my arm, landing firmly on my back as he pulled me toward him. I stumbled forward by the sudden force and my face pressed against the thin tunic, bathing me in his warmth.
Удам угсааг минь үл тоон зүрхэлсэн бараг бүх л эр над руу дөхөж, араас минь хөөцөлдөж, хүүхэн гуйж үзсэн ч би тэдэнд өрөвдөх юм уу эсвэл уцаарлахаас өөр юу ч мэдэрч байгаагүй. Харин яг энэ мөчид түүний тэврэлтэд хөдөлгөөнгүй байхдаа бие минь нэгэн зэрэг хөлдөөд бас хайлчих шиг болов.
Англи эх
I’d been approached, pursued, and courted by almost every man brave enough to look past my lineage but the only thing I felt for them was either pity or annoyance. However, at this moment, my body felt as if it had been both frozen and melted at the same time as I remained motionless in his embrace.
Бүхэл өрөө нам гүм болсон уу, эсвэл миний сонсгол л алга болчихсон уу, хэлж мэдэхгүй ч бусад мэдрэхүй минь давалгаалж байлаа. Түүний бат бөх гарын аюулгүй хоргодох газар дотроос царс модны үл ялиг үнэр, далайн сэрүүн салхины сэнгэнэсэн үнэр хамарт минь үнэртэж, тэр нүүрнийхээ хажуугаар хүзүүнд минь шигдэхийг мэдэрлээ.
Англи эх
Whether the entire room had fallen silent or my sense of hearing had just disappeared, I couldn’t tell, but my other senses had become overwhelmed. From inside the safe haven of his sturdy arms, a faint hint of oak and a crisp ocean breeze filled my nose as I felt the side of his face bury into my neck.
Мөчид минь хөшсөн хэвээр ч хоосон гэдсэнд минь эрвээхэйнүүд зогсолтгүй дэрвэж, Артын гар бага зэрэг чангаран тэврэв.
Англи эх
My limbs remained frozen but my empty stomach continued to flutter uncontrollably while Art’s arm squeezed just a fraction tighter.
"Чамайг зүгээр байгаад баяртай байна," гэж Арт эцэст нь дуу гаргалаа. Бүлээн амьсгал нь хүзүүнд минь үлээгдэж, нуруу даган жихүүдэс хүргэв.
Англи эх
"I’m glad you’re okay," Art finally spoke. His warm breath blew against my neck, sending shivers down my spine.
Гар минь түүнийг хариу тэврэх гэсэн зөн совингоор чичрэн хөдөлсөн ч эргэн тойрныхны нэвт хатгах харц намайг зогсоолоо.
Англи эх
My arms twitched, instinctively wanting to hug him back, but the piercing stares of everyone around us made me stop.
«М-мэдээж зүгээр л байна» гэж хэлээд, биеийн минь ширхэг бүр түүнийг улам ойртуулан татахыг хүсэж байсан ч арай хийж хүч гарган түүнийг холдууллаа. Нүүр нь минийхээс хэдхэн инчийн зайтай байх Артыг ширтэхэд цус хүзүүгээр минь өгсөн оройн толгой хүртэл минь хүрч байгааг мэдрэв.
Англи эх
"O-Of course I’m okay," I said, barely mustering up the strength to push him away despite how every fiber in my body wanted me to pull him closer. I could feel blood rushing up my neck to the very top of my head as I stared at Art, his face just inches away from my own.
Тэр намайг ажиглан нүүрний минь зураас бүрийг нүдээрээ дагаж байгааг харж байлаа. Тэр том ачаанаас салсан юм шиг гүнзгий амьсгаа гаргаад, над руу зөөлөн инээмсэглэн харав. «Алив. Би чамайг өвөө рүү чинь аваачъя.»
Англи эх
I could see his eyes moving, tracing every feature of my face as he studied me. He let out deep breath, as if a large weight had been lifted, and looked at me with a gentle smile. "Come on. I’ll take you to your grandfather."
Толгой дотор минь ямар нэг өтгөн, наалдамхай шингэнд сэлж байгаа юм шиг санагдав. Ертөнц бүдэгхэн ярианы чимээ, таньж ядах хүмүүсийн сүүдэр болон бүрэлзэн өнгөрч байв. Бие минь өөрөө хөдөлж, зөн совингоор үйлдэн, хариу үзүүлж байхад ухаан минь цайзад эргэн ирсэн тэр мөчийг дахин дахин сэргээж байлаа. Одоо санаж байхдаа ухаан минь тэр үзэгдлийн үйлдэл, үйлдээгүй зүйл бүрийг задлан шинжилж, тэр мөчид Артын хийсэн бүх зүйлд утга оноохыг оролдож байв. Тэврэлтийнх нь чанга атлаа зөөлөн байдал, надтай нүд тулгарах үед түүнээс асгарсан цөхрөл, тайвшрал.
Англи эх
It felt as though I was swimming in some sort of thick, viscous liquid in my head. The world blurred by with muffled conversations and shadows of people I couldn’t quite make out. My body seemed to move on its own, acting and responding on instinct as my mind kept recalling my arrival back inside the castle. Now that I was just remembering it, my mind started analyzing every action and inaction of the scene, trying to put meaning into every thing Art did at that moment, the firmness yet tenderness of his hug, the desperation and relief that poured out of him when his eyes locked onto me.
Тэр үзэгдлийг толгойдоо дахин дахин эргэлдүүлж, өчүүхэн нарийн зүйл бүрийг шүүн тунгаав. Гэвч хүрсэн дүгнэлт минь байнга л ижил байлаа. Уулзах бүрт түүний ийм тайван байдгийг би үзэн яддаг. Бас ийм урт хугацаа өнгөрсөн ч түүний өмнө өөрийгөө сул дорой, арчаагүй хэвээр мэдэрдэгтээ дургүй байлаа.
Англи эх
I replayed the scene over and over again in my head, nitpicking every little detail. However, the conclusion that I had reached every time was the same. I hated how composed he was every time we met. And, after all of this time, I hated how I still felt weak and helpless in front of him.
Цайзад анх уулзсаны дараа Артыг төдийлөн харж чадсангүй. Өвөө намайг тэврэлтээсээ суллангуут сувилагч нарын баг намайг авч одон, өрөөнд минь хүргэж өгөв. Багийн гишүүдээ эмчилгээ авсан эсэхийг шалгаад, энгийн тавилгатай өрөө минь яг орхисон хэвээрээ байгаад тайтгарал олон, орондоо болгоомжтой ойчлоо.
Англи эх
I wasn’t able to see much of Art after our initial meeting at the castle. I was swept away by a team of nurses as soon as my grandfather had released me from his embrace, and escorted to my room. After checking to make sure my teammates had been tended to, I plopped gingerly into my bed, finding comfort in the fact that my simply furnished room was exactly as I had left it.
Сувилагч нар хуягийг минь тайлж, анхилуун үнэртэй алчуураар арчих зуур бие минь даавуу руу улам гүн шигдсээр, ертөнц харанхуйд уусан одов.
Англи эх
As the nurses removed my armor and wiped me down with scented towels, I felt my body sinking deeper and deeper into the sheets until the world faded to darkness.
«...түүнд хэлэх ёстой, Вирион.» Артын танил хоолой намайг нойрноос сэрээлээ. Нүдээ нухаад, бидний доорх үүлсийн давхаргаас дөнгөж цухуйж буй өглөөний нарыг онийлгон харав.
Англи эх
", should tell her, Virion." Art’s familiar voice pulled me out of my slumber. Rubbing my eyes, I squinted at the morning sun just barely peeking above the layer of clouds below us.
Тархи минь нөхцөл байдлыг ойлгох гэж хэсэг саатсаны дараа аймшигтай нэгэн бодол толгойд минь буув. Би тэр дороо хөнжилдөө шагайж, өөрийгөө хувцастай байгааг хараад санаа амран амьсгаа авлаа.
Англи эх
It took my brain a second to assess the situation before a frightening thought struck me. I immediately peeked underneath my covers, letting out a sigh of relief to find myself clothed.
"Тэр эцэст нь мэдэх л болно. Ийм зүйлийг түүнээс нууж чадахгүй, боломжгүй юм," Артын бүдэг хоолой хаалганы цаанаас сонсогдов. Тэр шивнэх мэт намуухан ярьж байсан ч үг нь чихэнд минь тод сонсогдож байлаа.
Англи эх
"She’s going to find out eventually. You can’t hide something like this from her; it’s impossible." Art’s muffled voice came from the other side of the door. He talked in a hushed tone but his words rang clearly in my ears.
"Хожим мэдлээ ч яахав, гэхдээ тэр үүнд бэлэн биш. Одоо чимээгүй бай! Сонсчихвол яах юм?" гэж өвөө минь хариу шивнэв.
Англи эх
"It’s fine if she finds out later, but she’s not ready for this. Now shush! What if she hears?" my grandfather whispered back.
"Хэрэв та түүнийг хүндэлж өөрөө хэлбэл тэр таныг сонсоно. Өөр хэн нэгнээс сонсвол тэр юу хийнэ гэж та бодож байна?" гэж Арт улам хурц хоолойгоор маргав.
Англи эх
"She’ll listen to you if you respect her enough to tell her. If she finds out from anyone else, what do you think she’s going to do?" Art argued back, his voice growing sharper.
"Чамайг ч яахав дээ, хүү минь. Тэгээд тэр явна гэж шийдвэл яах юм? Тэгвэл яах вэ?"
Англи эх
"Damn you, boy. What if she decides to go? Then what?"
"Түүний хариуг сонсоод дараа нь шийдье. Вирион, ач охин тань нэг юманд сэтгэлээ зориулбал юу хийж чаддагийг та бид хоёр хоёулаа мэднэ шүү дээ."
Англи эх
"We’ll figure it out after hearing her response. Virion, you and I both know what your granddaughter is capable of once she puts her mind to something."
"Мэдэлгүй яах вэ," гэж өвөө минь огцом хариулав. "Би зүгээр л... яг энэ цайзад Синтиа тэр Вритрагийн новшуудын гарт амиа алдсан байхад. Хэрэв..."
Англи эх
"I know," my grandfather snapped back. "I just can’t... with Cynthia dying by the hands of those Vritra bastards right here in this castle. What if..."
Зүрх минь улам чанга цохилж эхлэхэд тэдний ярианы үлдсэн хэсгийг сонсож чадсангүй. Синтиа багш нас барсан гэж үү? Ийм байж таарахгүй, тийм биз дээ?
Англи эх
I couldn’t hear the rest of their conversation as my heart began beating louder and louder. Master Cynthia is dead? That’s impossible, right?
Синтиа багш шидийн чадвараараа миний мэдэх хэнээс ч хол илүү байсан. Мана Удирдлагын ур чадвар нь өвөөгийнхтэй эн тэнцүү, магадгүй бүр илүү ч байж болох юм. Тэр надад суурь удирдлагаас эхлээд сэлэм барин тулалдах зуураа гүнзгий шид хаях хүртэл бүх зүйлийг зааж өгсөн.
Англи эх
Master Cynthia had always been leagues above anyone I knew in terms of magical abilities. Her expertise in mana manipulation was on par with, maybe even above, Grandpa’s. She had taught me everything from basic control to advanced execution of spells while sword fighting.
Түүнийг тийм амархан алах ямар ч боломжгүй. Өөрийгөө ингэж итгүүлэхийг оролдсон ч хөнжлөө чанга атгасан гар минь чичирч байлаа.
Англи эх
There is no way she would be killed so easily. I tried convincing myself, but my hands trembled as I held on tightly to my blanket.
Орон дээрээ өндийн суугаад, нүднээс минь зугтан гарсан ганц нулимсыг арчиж, тэр хоёрыг орж ирэхийг хүлээв.
Англи эх
I sat up on my bed, wiping away a stray tear that had managed to escape from my eye, and waited for the two of them to come in.
"Ороорой," гэж тэднийг хаалга тогшингуут л хариулав.
Англи эх
"Come in," I answered immediately after they knocked on the door.
Саарал цамц, хар өмд энгийнээр өмсөж, үсээ боож зангидсан Арт эхлээд орж ирээд, араас нь өчигдөр өмсөж байсан хар нөмрөг хэвээрээ өвөө минь орж ирлээ.
Англи эх
Art, dressed simply in a grey tunic and black pants with his hair tied up into a knot, came in first, followed by my grandfather who was wearing the same black robe he had been wearing yesterday.
Арт над руу нэг л харчихаад нүдээ аниад санаа алдав. «Хэр ихийг сонссон бэ?»
Англи эх
Art took one glance at me and let out a sigh as he closed his eyes. "How much did you hear?"
"Бүгдийг нь," гэж би юу ч болоогүй юм шиг хариулав.
Англи эх
"Everything," I answered matter-of-factly.
Өвөө минь нэг алхам урагшилж, түгшсэндээ царайгаа үрчийлгэв. «Хүү минь...»
Англи эх
My grandfather took a step forward, his face furrowed in concern. "Child, "
"Намайг түүн дээр аваачаач, гуйя," гэж яриаг нь тасалж, унтлагын даашинзан дээрээ өмсөх юм хайхаар орноосоо бослоо.
Англи эх
"Take me to her, please," I cut him off, stepping out of bed to find something to wear over my nightdress.
Бид чулуун шатын давхраар уруудах зуур би чимээгүй явлаа. Өвөө минь урдаа хөтөлж, Арт миний яг ард дагаж байх үед ганц чимээ нь цуурайтах бидний хөлийн чимээ байв.
Англи эх
I stayed silent as we descended down the flights of stone stairs, the only sound coming from our echoing footsteps as my grandfather led the way and Art trailed closely behind me.
Өвөө минь хойшоо байн байн хялайж байсан ч гяндан, шоронгийн өрөөнүүд байрлах хамгийн доод давхарт хүртэл юу ч хэлсэнгүй.
Англи эх
My grandfather kept taking glances back, but didn’t say anything until we reached the bottommost floor where the dungeons and cells were.
"Синтиа багшийг яагаад алуурчид, урвагчдад зориулсан ийм бохир, доромжлолтой газар хорьж байгаа юм бэ?" гэж би шаардав.
Англи эх
"Why is Master Cynthia holed up in such a filthy and degrading place reserved for murderers and traitors?" I demanded.
"Энэ цайзад оршуулгын газар байхгүй, Тессиа. Нөхцөл байдал зөвшөөрч, түүнийг аюулгүй оршуулах хүртэл энд хадгалж байгаа юм," гэж өвөө минь тэвчээртэйгээр хариулав. "Бас дайн эхэлснээс хойш бүх хоригдлыг газар дээрх алслагдмал гяндангуудад шилжүүлснээс хойш энэ гяндан хоосон байгаа."
Англи эх
"We don’t have a burial ground in this castle, Tessia. We’re keeping her here until circumstances permit us to safely give her a burial," my grandfather answered patiently. "And the dungeon has been empty since the start of this war after we moved all of the prisoners to more remote dungeons on the ground."
Гянданы давхар цайзын бусад хэсгээс эрс өөр байлаа. Чулуун блокуудын завсраар мөөгөнцөр ургаж, гэрэлтүүлэгч олдвор тавьсан модон нугасуудыг хөгц бүрхсэн байв. Өмхий, хөгцний үнэр ялзрал, хог новшны бараг хортой өмхий үнэртэй холилдоно. Энэ газрыг энд хоригдсон хүмүүсийг жигшээх зорилгоор санаатай бүтээсэн юм шиг санагдав. Өвөөгийн хэлсэн үнэн байлаа. Хоригдлуудын хашхираан, гинших дууны оронд зөвхөн хөндий нам гүм л тогтож байв.
Англи эх
The dungeon floor differed vastly from the rest of the castle. Fungus grew between the stone blocks and mold lined the wooden hinges that the illuminating artifact rested on. The foul, musty smell blended with the near-toxic odor of decay and waste. The area seemed as if it was purposely designed to repulse the prisoners held here. What my grandfather said was true, only a hollow silence lingered rather than the screams and moans of prisoners.
Давхрын хамгийн захад харуул манаж зогсох ганц төмөр хаалга байлаа.
Англи эх
At the farthest end of the floor, there was a single metal door with a soldier standing guard.
"Хаалгыг нээ," гэж өвөө минь тушаав.
Англи эх
"Open the door," my grandfather ordered.
Дуулганы доор царай нь далдлагдсан хуягт харуул толгой дохиод, хажуу тийш алхаж, эргэлгүйгээр зэвэрсэн бариулыг эргүүллээ. Төмөр хаалга тэгш бус шалан дээгүүр чахран онгойход хоосон өрөөний голд дээрээ жижигхэн цэцгийн овоолготой, өө сэвгүй чулуун авс байв.
Англи эх
The armored guard nodded, his expression hidden underneath his helmet, as he stepped to the side and turned the rusted handle without turning around. As the metal door screeched against the uneven ground, a flawless stone casket lay in the center of the empty cell with a small pile of flowers resting on top.
"Түүний үхлийг цөөхөн хүн л мэднэ," гэж өвөө минь тайлбарлан, дөхөж очоод чулуун авсны орой дээр гараа зөөлөн тавив.
Англи эх
"Only a few people know of her death," my grandfather explained, walking up and gently laying a hand on the top of the stone coffin.
"Тэр олны өмнө ёслол хийлгэх ёстой хүн. Түүний бүх шавь нар, Зайрусад багшилж байсан багш нар... тэр энд байх ёсгүй," гэж би бувтнав.
Англи эх
"She deserves a public ceremony. All of her past students, the professors who taught at Xyrus... she doesn’t deserve to be here," I muttered.
Өвөө минь толгой дохив. «Мэдэж байна...»
Англи эх
My grandfather nodded. "I know, "
"Тэгвэл яагаад?" гэж би ширүүхэн хэлэв. "Миний багш яагаад энэ өмхий гянданы буланд ялзарч байгаа юм бэ? Энэ тивийн төлөө хийсэн бүх зүйлийнх нь хувьд тэр алмаазан авс, улс даяарх оршуулгын ёслол хүртэх ёстой! Т-тэр юу ч хүртсэн байх ёстой... энэнээс бусдыг."
Англи эх
"Then why?" I said harshly. "Why is my master rotting away in a corner of this foul dungeon? For everything she had done for this continent, she deserves a diamond coffin and a countrywide funeral! Sh-She deserves anything but... this."
"Тессиа..." Өвөө уурыг минь намдаахыг хүсэн нуруун дээр минь гараа зөөлөн тавив.
Англи эх
"Tessia..." Grandpa rested his hand gently on my back, hoping to quell my anger.
"Та үүнийг яаж надаас нууж чадаж байна аа, өвөө? Хэрэв би хаалганы цаанаас сонсоогүй бол хэзээ мэдэх байсан юм бэ? Дайны дараа юу?" гэж би тоомсоргүй инээгээд, нулимсандаа нүд минь бүрэлзэж байхад гарыг нь мөрөөрөө сэгсрэн холдууллаа. "Та надаас өөр юм нууж байгаа юу? Би насанд хүрсэн гэдгээ харуулах гэж бүх юмаа хийсэн ч та намайг хүүхэд шиг л харьцсаар..."
Англи эх
"How could you keep this from me, Grandpa? If I hadn’t heard you through the door, when would I have found out? After the war?" I scoffed, shrugging his hand away while my vision blurred from my tears. "Is there anything else you’re hiding from me? Despite everything I did to try and show you that I was mature, you still treat me like a child, "
"Учир нь чи хүүхэд хэвээрээ юм," гэж Арт огцом хэлэв.
Англи эх
"That’s because you are a child," Art snapped.
"Юу?" гэж би алдчихлаа. Нүүр минь ичсэндээ биш, уурласандаа улайж байв. "Чи яаж... чи л хүнээс илүү миний юу мэдэрч байгааг ойлгох ёстой атлаа намайг хүүхэд гэж байна уу? Бусад нь ч яахав, чи шүү дээ?"
Англи эх
"What?" I blurted, my face getting red from anger rather than embarrassment. "How can you, you should know better than anyone else how I’m feeling, but you call me a child? You of all people?"
Намайг бухимдан хөөрөх зуур бага наснаас минь хамт өссөн найз минь хатуурхуу царайтай, өчигдөр намайг энхрийлэн тэвэрсэн дурсамжаа хүртэл эргэлзэхэд хүргэх ширүүн харцаар над руу харж байв.
Англи эх
My childhood friend wore a calloused expression as I huffed in frustration, regarding me with a stern eye that made me doubt yesterday’s memory of him affectionately hugging me.
"Чамайг ч, Вирион өвөөг ч маш сайн мэддэг болохоор л би ингэж хэлж байгаа байх, Тесс. Чиний одоо хийж байгаа зүйл, ганц санаагаа батлах гэж өөрийгөө шаардлагагүйгээр аюулд оруулж байгаа чинь уйлж тэрсэлж буй хүүхдээс ялгаагүй," гэж Арт үргэлжлүүлэв.
Англи эх
"Maybe it’s because I know both you and Grandpa Virion so well that I’m saying this, Tess. What you’re doing right now, needlessly putting yourself in harm’s way just to prove a point, is no better than a child throwing a tantrum," Art continued.
"Артур," гэж өвөө минь хөндлөнгөөс оров. "Боллоо."
Англи эх
"Arthur," my grandfather cut in. "Enough."
"Ч-чи яаж зүрхлэв ээ!" гэж би хацар даган нулимс урсаж байхад уурандаа хорсон хэлэв.
Англи эх
"H-How dare you!" I seethed, tears rolling down my cheeks.
"Хэрэв чи энэ бүх нөхцөл байдлыг ганц хором бодож үзсэн бол өвөө чинь яагаад үүнийг нууц байлгах ёстой байсныг ойлгох байсан. Тивийн хамгийн аюулгүй гэгдэх газарт дайсан хэн нэгнийг алсан гэж тэр зарлавал юу болно гэж чи бодож байна?" гэж Арт харцаа зөөлрүүлэлгүй хэлэв.
Англи эх
"If you took a minute to think this whole situation through, you’d realize why your grandfather had to keep this all a secret. What do you think would happen if he were to announce that someone was killed by our enemy in the supposed safest location in the continent?" Art said, his gaze unrelenting.
"Хүн болгон чам шиг ухаантай биш байгаад уучлаарай даа!" гэж би хариу цохив.
Англи эх
"Well I’m sorry that not everyone is as smart as you!" I retorted.
Артын харц зөөлөрлөө. «Чи дөнгөж арван долоотой шүү дээ, Тесс...»
Англи эх
Art’s gaze softened. "You’re only seventeen, Tess, "
"Чи бол дөнгөж арван зургаатай. Гэтэл өвөө, Эрхэм Алдир, бүр Синтиа багш хүртэл чамайг надаас дүү байхад чинь хэзээ ч хүүхэд гэж харж байгаагүй," гэж би маргав.
Англи эх
"And you’re only sixteen. Yet Grandpa, Master Aldir, and even Master Cynthia never looked at you as a kid even though you’re younger than me," I argued.
"Хэрэв тэд намайг насанд хүрсэн хүн гэж харж байгаа бол тэд өөрсдөө л тэгж ойлгосон хэрэг, би үүнийг санаатайгаар батлах гэж оролдсондоо биш," гэж тэр хариулав.
Англи эх
"If they see me as an adult, that’s something they’ve come to realize on their own, not by me deliberately trying to prove it," he answered.
"Энэ яаж шударга байх юм бэ?" Би уйлахаа арай ядан залгилаа. "Чи хангалттай чадвартай болохоороо хүссэнээ хийдэг, харин би хичнээн хичээгээд юу ч хийсэн үргэлж хамгаалалт хэрэгтэй хэн нэгэн сул дорой бүсгүй хэвээр л байх юм!"
Англи эх
"How is that even fair?" I choked back a sob. "You get to do what you want because you’re good enough but no matter how hard I try and what I do, I’ll always be some damsel in need of protection!"
"Тийм биш, Тессиа. Өвөө чинь бид хоёр..."
Англи эх
"That’s not it, Tessia. Your grandfather and I, "
"Юу? Та нар намайг аюултай ч юм уу, сэтгэл зовоох ч юм уу байж болох бүх зүйлээс тусгаарлаж, торонд хорьчихыг тэгтлээ хүсч байгаа болохоор миний өөрийн багш алагдсан гэдгийг ч хэлж чадахгүй байгаа юм уу?" гэж би уурандаа нүүр минь мэдээгүй болсон хэвээр түүний үгийг таслав. "Эсвэл учир нь..."
Англи эх
"What? You guys want me cooped up and isolated from anything potentially dangerous or potentially distressing so badly that you can’t even tell me that my own master was killed?" I cut in, my face numb with anger. "Or is it because, "
"Учир нь хэрэв бид чамд хэлсэн бол чиний хамгийн түрүүнд бодох зүйл бол Синтиаг алсан Вритратай нүүр тулж, өшөөгөө авахыг оролдоод, өөрийгөө алуулах байсан юм!" гэж Артур тэсрэв.
Англи эх
"Because if we told you, the first thing you’d have in mind is facing the Vritra that killed Cynthia, trying to get revenge, and getting yourself killed!" Arthur exploded.
Түүнийг ингэтлээ дуугаа өндөрсгөхийг би анх удаа сонсож байлаа. Энэ нь зөвхөн намайг, өвөөг ч биш, гадаа зогсох харуулыг хүртэл цочирдуулав.
Англи эх
This was the first time I had heard him raise his voice to this extent, stunning not just me and Grandpa, but the guard standing outside.
"Чи... чи үүнийг мэдэхгүй," гэж би үгүйсгэв.
Англи эх
"You... you don’t know that," I denied.
"Мэдэхгүй гэж үү?" гэж Артур шахав. "Учир нь чиний ингэж аашилж байгаа нь Вирион чамд Гүдскай захирал нас барсныг хэлээгүйгээс болоогүй гэдгийг би баттай мэдэж байгаа гэж бодож байна. Чи түүнд уурлаагүй, харин дайнд ямар хүчтэй, ямар хэрэгтэй байхаа хүн болгонд батлах гэж багшаа орхиод явсандаа өөртөө уурлаж байгаа юм."
Англи эх
"Don’t I?" Arthur pressed. "Because I think I know for a fact that you acting this way isn’t because Virion didn’t tell you about Director Goodsky dying. You’re not mad at him, you’re mad at yourself for leaving your master to go prove to everyone how strong and helpful you’d be to the war."
"Э-энэ бол тухай биш..." Би өгүүлбэрээ дуусгаж чадалгүй өвдөг сөгдөн, өөрийгөө барьж ядан мэгшин уйлж орхив.
Англи эх
"Th-This isn’t about..." I couldn’t finish my sentence as I broke down, sobbing uncontrollably on my knees.
"Артур! Чи хангалттай хэлсэн гэж бодож байна," гэж өвөө минь архирав. "Харуул. Түүнийг гаргаж хүргэж өг."
Англи эх
"Arthur! I think you’ve said enough," my grandpa growled. "Guard. Escort him out."
Артыг гарч явахыг би өндийж харсангүй. Түүний нүүрэнд ямар илэрхийлэл байсныг ч, гэмшиж байсан эсэхийг ч мэдсэнгүй. Хэтэрхий их байлаа.
Англи эх
I didn’t look up to see Art leave. I didn’t know what kind of expression he had on his face, or if he was sorry. It was too much.
"Тессиа. Синтиад хүндэтгэл үзүүлэхээр хамтдаа хэсэг хугацаа гаргацгаая. Ёслол дээр сая сая хүн цугларахаас илүү, тэр өөрийн жинхэнэ хайрлан хүндэлж байсан цөөн хэдэн хүнээ эмгэнэж байхыг хүсэх байх гэдэгт итгэлтэй байна." Өвөө миний хажууд өвдөг сөгдөн, чичирч буй нурууг минь зөөлөн илэв. "Үүний дараа би чамд бүгдийг хэлье."
Англи эх
"Tessia. let’s take some time together to pay our respects to Cynthia. I’m sure that, more than having millions of people at a ceremony, she’d rather have the few she truly cherished mourning for her." Grandpa kneeled beside me, gently stroking my trembling back. "After this, I’ll tell you everything."
Би чичирхийлэн толгой дохиод, сөөнгө шивнэлээ. «Баярлалаа.»
Англи эх
Mustering up a shaky nod, I let out a hoarse whisper. "Thank you."
Бид хоёулаа багшийн минь амарч буй гөлгөр чулуун авс руу эргэж, дотор минь сэтгэлийн давалгаа хөрвөн долгиолсоор байв.
Англи эх
The both of us turned to face the smooth stone casket that my master resided in, waves of emotions continuing to toss and turn inside me.
Сэтгэгдлүүд
145-р бүлгийн тухай ярилцъя.
Бүртгэл шалгаж байна…